Zaman bana ağır davranıyor sanki her gün biraz daha içimden eksiltiyor küçükken gelecek bir oyun gibiydi şimdi her sabah bir yükle uyanıyorum aynaya bakınca büyümüş bir bedenin içinde yorulmuş bir ruh görüyorum herkes bir şeyler bekliyor güçlü olmamı ayakta durmamı ama kimse ne kadar yorulduğumu sormuyor bazen geçmişe sığınıyorum annemin sesine eski bir kokunun güvenine çünkü orada kimse benden fazla bir şey istemiyordu şimdi kalbim sürekli tetikte her şeye hazırlıklı ama bir o kadar da kırılgan sadece durmak istiyorum hayatın beni ittiği yerden bir adım geri çekilmek düşünmeden hissetmeden uyumak çünkü uykuda zaman beni kovalamıyor hatalarım peşimden gelmiyor içimde büyümek istemeyen bir yan var hala umut eden hala saf kalan onu kaybetmekten korkuyorum belki de bu yüzden bu kadar yoruldum büyüdükçe kendimden uzaklaştım şimdi tek dileğim kendime yeniden yaklaşmak biraz olsun huzurla nefes almak ve bu yorgunluğun bir gün gerçekten geçmesi