Ömer Ökten
@OmerOkten
acta non verba
Ne aşırı yoğun, ne de fazla yüzeysel ama bir yandan da teknik kusursuzlukta bir kitap okumak istersem uğrayacağım duraklardan biri Tolstoy olur. Bir süredir ara verdiğim okuma sürecime dönüşümü de onunla yapmayı uygun gördüm.
İvan İlyiç kitaptaki her karakterin hayatına bir şekilde etki eden ama hiçbiri için mühim olmayan bir adam. İlyiç'in ölmesi kimi için artacak maaş, kimi için zihin rahatlığı demek. On iki bölümde her yönden bu ölümün sebeplerini sonuçlarını izliyoruz. Yeri geliyor İlyiç'in yerine geçecek iş arkadaşlarının açısından yeri geliyor bizzat hasta yatağındaki İlyiç'in gözünden bu ölümün önünü ardını kusursuz bir anlatımla okuyorsunuz.
İnce ama güzel bir kitap okumak istiyorum diyorsanız Tolstoy kalitesine güvenebilirsiniz bence.
9/10
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Üzerinden bir süre geçtikten sonra, benim de kafamın daha boş olması vesilesiyle bir inceleme yazmaya oturuyorum. Elimden geldiğince incelemesiz kalmış kitaplara inceleme yazmaya çalışacağım.
Cahit Zarifoğlu şairliğini beğendiğim, ki bence benim yorumuma da ihtiyaç duymayacak kadar büyük bir şairdir. Fakat gördüm ki şairliği kadar fikir adamlığı da büyükmüş. Tabi bence bu ifadem yanlış, İsmet Özel'in de dediği gibi bir şairin şiiri de fikrine dahildir. Şiiri fikrinden ötedir demek yanlış olur. Cahit Zarifoğlu hakkında İslamcı demek de abes bir ifadedir. İslamcı nedir? Bir müslüman İslamcı olmaktan başka ne olabilir? Ya da İslamcı ile kast edilen nedir? Hayatını inandığı dine göre yaşayan kişi İslamcı ise, evet Zarifoğlu sonuna kadar İslamcıdır. Ama ben bu ifadenin kullanımında böyle bir anlam sezmiyorum. Rasim Özdenören'e, Erdem Bayazıt'a, İsmet Özel'e, Sezai Karakoç'a hatta yenilere gelirsek Ah Muhsin Ünlü'ye, Murat Menteş'e, Alper Gencer'e inançlı diyip geçmek mümkün müdür? Kitap da işte tam benim işaret ettiğim bu noktaya, müslüman olmakla edinilen yüke değiniyor. Dünya değirmen, bizi öğütüyor. "Müslüman zorbalıkla değil, inancının gerektirdiği, tarif ettiği insan tipinin en güzel örneğini ortaya koymakla yükümlü." diyor. Tam dokunması gereken yere dokunuyor.
Ve tam da benim değinmek istediğim yere geliyor: "Kişiliksizliği yaygınlaştırmak gibi bir işlevi de oldu yirminci yüzyılın. Çünkü insanoğlu en çok bu yüzyılda aşağılandı, savunmasız bırakıldı." Herkesin aynılaştığı, farklı ve mutlu ol mesajına maruz kılınmadan bir saniye geçirmenin mümkün olmadığı bir yere geldi bugün insan. Hayattan keyif alınamayan anların da olduğu, sadakatsizliğin, sevgisizliğin kötü olduğunun bilincinden süratle uzaklaştırılıyoruz. Şair, kitabında üzerine hem şair hem de Müslüman olarak
Bir süredir okuduğum en güzel kitaplardan biri. Konu olarak bu kadar muhteşem bir şey bulabilmek ayrı bir yetenek kesinlikle. Rüyalarınızın gerçek olduğunu, doğrusu gerçekliği değiştirdiğini düşünün. İşte ana karakterimiz olan George Orr'un böyle bir yeteneği var. Orr dünyanın en düz insanı belki. Çok sıradan zevkleri, her duruma karşı tam ortada bir yaklaşımı var, algılama yeteneği o kadar da kuvvetli değil. İşte böyle bir adama bahşedilen yeteneğin ve onun deli olmadığını kanıtlamaya çalışırken çılgın bilim adamı Haber ile gerçekleştirdiği terapilerin ve sonuçlarının anlatıldığı sürükleyici, felsefi, derin bir kitap.
Le Guin'in kitaplarını yazılış sırasına göre okumaya çalışıyorum. Roccanon ile başladım, arada Yerdeniz'den bir iki kitap olsa da tüm seriyi birlikte okumak istediğim için Rüyanın Öte Yakası'na atladım. Bence doğru bir karar olmuş. Tabi benden daha iyi bilenler vardır, sonraki kitap hangisi olmalı onunla alakalı tavsiye verilirse daha da mutlu olurum. Neyse tam bir PKD romanı tadında olan bu kitabı ağır ağır ama keyif alarak okudum ve herkese tavsiye ediyorum. Bazı kopukluklar hissetsem de ilk eserlerden biri diyip göz ardı ediyorum.
Le Guin okumaya kesinlikle devam ede edeceğim.
9/10
Büyük yazarımız Pavese'in ilk romanı. İlk roman olmasının etkileri hissediliyor elbette. Anlatımda bazı eksiklikler var ama Pavese edebiyatının genelindeki kır havasının ilk izlenimi burada görülüyor. Pavese şiirlerini okurken özellikle, kendinizi serin bir buğday tarlasında gibi hissedersiniz, ya da cephesi açık bir kırda yürürmüş gibi. İşte Pavese ta ilk kitabından bu izlenimleri yansıtıyor. Kuzey İtalya'da geçen bu kitap Torino'daki küçük tutukluluk sürelerinin ardından Monticello isimli köylerine dönen arkadaşların öyküsü. Yanan bir ev, bozuk makine ve bolca köy hayatı içeren bu kitap çok sağlam bir merak öğesi içeriyor.
Toplumsal aktarımı sağlam olan bu kitabın eleştirilecek tarafı biraz karamsar olması olabilir. Pavese gibi yazarları sevmeyen insanlar genelde bu noktaya odaklanıyorlar. Aynı şekilde acemilikten kaynaklı teknik eksiklikler de var, tüm bunlara rağmen güzle bir roman. Pavese okunur.
8/10
Öncelikle bu eser bence hiç Lacan bilmeyen biri için uygun değil. Çünkü kitap insanların Lacan'dan haberdar olarak gittiği iki konferansın birleştirilmiş hali.
Lacan özellikle Zizek'in atıfları ile ülkemizde popüler olmuş bir isim. Çağdaş felsefede Zizek diyince ekürisi olarak akla Alain Badiou gelir elbette. Badiou'yu günümüzün Platon'u olarak atfetmek yanlış olmaz bence. Bu eser kendisinden sonraki neredeyse tüm filozofları etkilemiş Lacan üzerine, filozof olarak Badiou ve psikanalist olarak Roudinesco'nun fikirlerinden oluşuyor. Onun bu insanları fikirleri ile nasıl etkilediğini görüyorsunuz. Ve Lacan bir modern çağ Sokrates'i görevini üstleniyor ve Sokrates ve Platon'u bile ta o zamanlardan Lacancı olarak görüyor. Önümüzdeki yüzyılda felsefeye dördüncü bir kırılım noktası ararsak bu Lacan olacaktır. Bu önemli insanın fikirlerini temsil edecek hiçbir organizasyonun bulunmaması ise ayrı üzücü. Lacan kurduğu kendi fikir okulunu da ölmeden bir yıl önce kapatıyor. Onun felsefi mirasını da bu kitabı yazan insanlar gibi insanlar taşıyor.
Kitap ilgilisine yönelik. Psikanalizi ve felsefeyi seven insanların mutlaka bakması gereken bir isim Lacan. Yine de kitabın bilgilendirici içeriği zayıf.
8/10
