anil çokugurluel
@Oneal1975
86 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Çocukluğunda yaralar olan, sevgilisi tarafından terk edilmiş bir adam..
Hayatına edilgen kalarak kendi hayatını dikizliyor.
Bir çalılık gibi öylece hayata durarak karışmak istiyor.
Sevgilisini hayatından çıkarmıyor ve kendi acılarına karşı onun anılarına sarılıyor.
Odasını kuru yapraklarla doldurup o yaprak odada zamanı donduruyor belki de.
Birilerine hesap vermek, irdelenmek ve Çalışmak onu geriyor .
İmal edilen ayakkabıları deneyip raporlamaktan ibaret bir işi var.
Ancak gördüğü her olayı kişiyi yada maddeyi anlamlandırmak gibi bir yeteneği var ve bu betimlemeleri ile biz kahramanı tanımış oluyoruz.
Balkondan sarkan bir şişenin dönüşü, çarşaf seren bir kadın, oyun oynayan bir çocuk, topal bir adamın yürüyüşü, herşeyi kendi ile anlamlandırıyor ancak hayatı selde gördüğü o kano gibi ne batıyor ne de yüzüyor.
Can sıkıntısını tek başına da kalabalık ortamlarda da yaşıyor ve bunda ustalaşıyor. Öyle ki bu yeteneğinden hayali bir şirket ile (bellek sanatı enstitüsü) para kazanmaya başlıyor :)
Ayrıntılara takılınca nefes almaya başlıyor.
Kabul görmediği çocukluğunun ve icazet verilmemiş hayatının acılarını hissederiz.
Yoğun dolu dolu bir kitap.
Okuması biraz zor.
Aylak adamdaki gibi kendi kendine isim üretmesi çok güzeldi.
Konu kısır gibi gözükse de o yakaladığı ayrıntılar anlamlandırmalar çok yerinde.
Kitap yarıdan sonra açıldı.
Tekrar okuyup neler kaçırmışım diye görmek istiyorum:)
Seçilmiş bir Brahman olan Sidarta başkalarının onda bulduğu huzur ve mutluluğu içinde hissedemez ve arkadaşı Govinda ile evlerinden ayrılıp keşiş olmaya karar verirler. İçindeki gerçek özü ve ben'i bulmak için çile çekmeye başlarlar.
Sidarta, Yoklukla kendini ve ruhunu eğitse de aradığının bu olmadığını ve içinin boşluğunun gitmediğini hisseder.
Tam ümitsizliğe kapılırken Gotama/Buddha ile karşılaşırlar.
Govinda onun öğretilerini kabul edip ona katılır ancak Sidarta Buda nın öğretilerinden çok Buda nın kendi özünü bulduğu yolu bulmak ister ve ondan da ayrılır.
Türlü kişilerden türlü eğitimler alır. "Çocuk insanların" yaşadığı gibi zengin, kaliteli, kariyerli hayat yaşar. Ancak halen bir yere ait gibi değildir ve maddi ve manevi bir düşüşle yeniden hayatını sıfırlar.
Bir hikaye okumaktan çok, hikayeyi anlatan ve hikayeyi oluşturan kelime ve harflerin peşindedir.
İntihar edecek duruma kadar gelir ve yine bir uyanış yaşar.
Bu arada sonradan haberi olduğu oğlu ile karşılaşır ve yol göstermek için çok çabalasa da oğluna iyi yolu gösteremez.
Oğlu da onu terk edip kendi yoluna kaçar zira kötüyü yaşamadan iyiye ulaşamayacaktır.
Sonraki yılları da bu şekilde aydınlanmayla geçer.
Bilginin aktarılabileceğini, bilgeliğin ise yaşanabileceğini anlar.
Her gerçeğin karşıtının da doğru olduğunu öğrenir.
Gelişim süreci yaşayan insanların günahkar olamayacağını görür.
İnsanın içinde ne varsa çevresinde onu göreceğini, en küçük bir taşın bile büyük resimde önemli bir yeri olduğunu anlar.
Finalde son 10 sayfada ve özellikle alnından öpme sahnesinden sonra görüyoruz ki önemli olan öğretiyi öğrenmek ve bilgiyi almak değildir.
Önemli olan o yola çıkmak kendi özünü kendi yolunu bulmak kendi kendinin Buda sı olmaktır.
Keyifli bir roman. Başta devrik cümleler ters gelse de bana sonradan
Zamanı ve gerçekliği lime lime inceleyen, kurgusu ile baş döndüren bir kitap.
Adamımız bir kaza geçirir, zaten hatırlamadığı bu kaza hakkında konuşmaması için de yüklü bir para alır.
Kazadan sonra hafızası silinmiştir hatta tüm temel yaşamsal faaliyetleri dahi yeniden öğrenmek zorunda kalmıştır.
Bu yüzden şu an yaşadığı hayatı ikinci el ve taklit bulur.
Birgün yaşadığı bir dejavu aklına bir fikir getirir, elindeki tüm o parayla anılarını yeniden canlandıracaktır. Yardım için Naz ile anlaşır.Önce kendi geçmiş anısını kurgular, sonra yeni bir yaşadığı bir anı çok gerçek bulur ve onu kurgular. Derken bir başkasının anısını çalar gibi kendi yaşamış gibi kurgular.Detaylarda kaybolur, zamanı durdurur, yavaşlatır. Bir Uyuşturcu müptelası gibi her seferinde daha çok ister, vücudundaki karıncalanmalarla yeniden canlanır, gerçeği keşfeder. Naz da aynı durumdadır.
Zirve kurgusunda yani kitabın finalindeki kurguda gerçek ve kurgu birbirine girmiştir. İşler karışmış olsa da tam olarak mutludur ve artık gerçektir.
Kitapta Aralarda bazı boşluklar kurgu eksikleri yaşanabiliyor. Ancak Kahraman tam olarak ne istiyor diye anlarsanız kitap su gibi bir şölen gibi akıyor. Kahramanın kafasına girerseniz o abartı denen ve bir saniyeyi bir sayfa anlatan uzun detaylar size çok da uzun gelmeyecektir.
Çok beğendim ben.
"Adamın kafasına bişey düşer, susması için verilen parayla anılar yaratır kendine" klişesinden çok daha fazlası.
Bu yıl okuduğum en iyi romanlardandı.
