Kitabı bitirir bitirmez koştum geldim. İçimdekileri anlatamamaktan korkuyorum ki anlatabilmemin de pek mümkün olmadığının farkındayım.. Bazı yerlerde betimlemeleriyle boğsada derinden etkiledi beni nar ağacı. Her anını yaşadım, her duyguyu tattım.. Zehra’nın İsmail’ine yine Zehra’yla ağladım. Settarhan’ın kervanına katılıp onunla dolaştım. Seferberliği, muhacirliği, yaşanan acıları iliklerime kadar hissettim. Biraz da kendimden utandım diyebilirim. Trabzona aşığım diye etrafta dolanırken tarihini üstünkörü okuyup geçmişim.. Kitabı okurken bir elim de internetteydi. Yaşanılan vakaları, gidilen mekanları tek tek araştırdım. Kitabı okumayı bu kadar ertelediğim için de kendime kızdım. Beni tatmin etmeyen tek nokta büyük bir heyecanla beklediğim Zehra-Settarhan buluşmasıydı sanırım. O kadar hasretle beklediğim o büyük aşkı okuyamamak beni bir miktar üzdü..Hikaye biraz eksik,yarım kalmış gibi hissettirdi. O kısmı saymazsak kitap benim için bambaşka bir boyuttu..