Büşra
@Optiksi
-SPOİLER-
Shakespeare’ın tarihi oyunlarından biri. Bol kanlı bir eser. Makyavelist tarzda yazdığı Richard karakteri amacına ulaşana kadar asla durmuyor. O kadar zeki ki kurnazca oyunlarıyla, yalanlarıyla tahta çıkıyor. Dili de bir o kadar ustaca kullanıyor. Lady Anne’i bile evlenmeye ikna ediyor. Uzun monologlarıyla herkesi büyülüyor sanki adam. İnsanların sempatisini kazanıyor. Oysa ki son derece dindar gibi görünen hainin, caninin biri. Hedefe adım adım giderken masumları canından ediyor. Hedefe ulaştığındaysa hedefte onu sürpriz bir son bekliyor. Hesapta olmayan durumlar, kişiler Richard’ın sonunu hazırlıyor ve düşüşü başlıyor. Böyle bir sona bu kadar kanı dökülen insanın, gözyaşı dökenlerin ahı mı denir bilemiyorum.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Shakespeare herkesin bildiği evrensel konuları, kendisinden yıllar önce yazılmış ve dikkat çekmemiş öyküleri öylesine ince işlemiş ki bugün bile etkileri hala görülüyor. Yıllar önce yaratılan karakterlerin bugün bile var olduğunu net bir şekilde görüyoruz. Kıskançlık ve nefret duygularının trajik sonuçlar yarattığını gösteren harika bir oyun. Kıskançlık insanın içine atılan zehirli bir tohumdur ve gün gün büyüyerek insanı ele geçirir. Tutkulu bir aşkın, intikama, hırsa, iki yüzlülüğe ve kıskançlığa kurban gitmesi beni biraz sarstı. Ve bu karakterde olan insanların gerçek hayatta var olduğu düşününce de ürktüm.
*Othello sendromu adını bu kitaptan alıyor. “Patolojik kıskançlık” olarak tanımlanıyor. Bu sendrom ayrıca “sanrılı kıskançlık, erotik kıskançlık sendromu, morbid kıskançlık, Othello psikozu veya cinsel kıskançlık” olarak da biliniyor.
-SPOİLER-
İnsan gücünü sonuna kadar sömüren kapitalist dünyayı gözler önüne seren bir kitap. Sınıfsal ayrım keskin bir şekilde görülüyordu. Ana karakterlerin bir anlam araması içinde olmaları, aidiyet duygusunu ortaya çıkarıyor. Kitabın ismini aldığı ‘ayı’ benzetmesi, herkesin reddettiği ana karakter ‘Paddy’nin hazin ölümünü hazırlıyor. Kaldı ki bir goril tarafından bile reddediliyor. Okumaktan son derece keyif aldığım bir Amerikan dramasıydı.
Ne yeryüzündeyim ne de cennette anlıyor musun? Tam ikisinin ortasındayım, ikisini ayırmaya çalışır durumda, ikisinden de en büyük darbeleri almış durumda. Belki de cehennem dedikleri şey budur ha?
