Sizin aradığınız hal, ceninin ana rahmindeki halidir. Koşuşturmadan, mücadele etmeden, kimseye yağ çekmeden, sıcak, yumuşak ve kızıl bir duvarın içinde iki büklüm vaziyette durur. Yavaş yavaş annesinin kanını emer, tüm ihtiyaçları kendiliğinden karşılanır. Bu, her insanın yaratılışında var olan, kaybolmuş bir cennet nostaljisidir. Orada insan kendinde, kendi içinde yaşar. Belki bir anlamda ihtiyari ölüm değil midir?
Nedendir bilmem,bazıları daha ilk karşılaşmada,halk tabiriyle,can ciğer kuzu sarması olurlar.Birbirlerini hiçbir zaman unutmamak için bir kere tanışmaları yeter.Bunun bir de tersi var.Bazıları da birkaç defa tanışmalarına,yollarının hayatta bir çok kez kesişmesine rağmen daima kaçarlar birbirlerinden.
İnsanın yalan söylemeye muktedir tek hayvan olduğu evrensel olarak bilinmektedir, şurası açıktır ki, kimi zaman korkudan kimi zaman ise çıkardan yalan söyleseler de yine kimi zaman da hakikati savunmanın elinin altındaki tek yolunun bu olduğunu vaktinde anladıkları için yalan söylerler.