Osman Koç
@Osmankc06
“Âh mine’l aşkı ve hâlâtihî
Ahraka kalbî bi-harârâtihî”
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Okudukça İçine Çeken Güzide Kitap
Hüseyin Rahmi Gürpınar'ın okuduğum ilk kitabıydı. Açıkçası kitabın giriş bölümü beni pek cezbetmedi hatta sıktıda diyebilirim ama tabiki her zaman seveceğimiz kitapları okuyacağız diye bir şey yok. Gayret edip okumaya devam ettiğim vakit beni içine çekti hatta söylenebilir ki başlarda bana itici gelen ağız ve şive özellikleri ve yazarın üslubu hoşuma gitmeye başladı.
Kitabın üslubuna alışınca su gibi akıyor ve sayfaların ne çabuk geçtiğini anlayamıyorsunuz zaten mevcutta kısa olan kitap kısa saatler içinde eriyip gidiyor.
Kitap konusu itibariyle içtimai bir tenkitte barındırmakta. Kitabın son bölümünde aslında hepimizin birer potansiyel Ebulfazl Enverî olduğumuzu bunun ilacınında eğitim olduğunu izah etmekte.
Henüz çoğumuz, varlığın içyüzünü anlamayarak havada mutluluk, kuyu dibinde cennet arayan, birbirimizden keramet bekleyen, dipsiz boş şeylere kapılan, vaatlere aldanan saf kimseleriz.
Her bireyi, hatta her toplumu hoşlandığı yem ile avlarlar. İş, böyle oltalara tutulmayacak kadar insanlığımızı eğitebilmektedir.