Bazen insan, konuştuğu kişi daha ağzını açmadan neler söyleyeceğini bilir. Bilir ama duymak istemez. Çünkü duymak üzere olduğu şeyleri zamanında gayet güzel paketleyip sağlam bir sandığın içine kilitlemiş ve zihninin tavan arasında en karanlık köşeye saklamıştır.
“İyi de ben güçlü filan değilim ki! Böyle vır vır vır konuştuğuma bakma. İnsan başka çaresi olmayınca öyleymiş gibi yapıyor. Güçlü görünmeye çalışırken bir yandan da alışıyorsun işte.”