Haritada ada görmeyeyim. İçimdeki dostluklar, sevgiler, bir karıncalanmadır başlayıverir. Hemen gözlerimin içine bakan bir köpek, hemen, az konuşan, hareketleri ağır, elleri çabuk, abalar giymiş bir balıkçı, yırtık bir muşamba kokusuyla beraber küpeşte tahtaları kararmış, boyası atmış ağır ve kaba bir sandal, sandalın peşini bırakmayan kuş, ağ, balık, pul, sahilde harikulade güzel çocuklar, namuslu kulübeler, kırlangıç ve dülger balığı haşlaması, kereviz kokusu, buğusu tüten kara bir tencere, ufukları dar sisli bir deniz...
Şu Taksim alanında birbirlerini ezenler, o kadar insanın içinde hak tu, diye ortalığa tükürük savuranlar, sümkürenler, hasta yüzlüler, suratlarından düşen bin parça olanlar, düşman gözlüler, gülmeyenler, birbirlerinin gözlerini oyacak, kuyusunu kazacakmış gibi bakanlar, korkanlar, utananlar, bunlar mı, korkanlar, ben, ben, ben, diyenler bunlar mı? Kuşlar da gitti... Giden kuşlarla...