Öykü
@Oykush
Per aspera ad Astra...
Öğrenci
Ortaokul
İzmir
Karabağlar, 7 Şubat
19 kütüphaneci puanı
134 okur puanı
Nisan 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
"Ölülere acıma, Harry. Yaşayanlara acı, her şeyden çok da, sevgisiz yaşayanlara. Geri dönerek daha az ruhun sakatlanmasını, daha az ailenin parçalanmasını sağlayabilirsin. Eğer bu sana değerli bir amaç gibi görünüyorsa, şimdilik birbirimize hoşçakal diyoruz."
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Ama ne kadar dokunaklı bu, Severus," dedi Dumbledore ciddi bir ifadeyle. "Yoksa bunca zaman sonra çocuğa karşı sevgi mi beslemeye başladın?"
"Çocuğa mı?" diye bağırdı Snape. "Expecto patronum!"
Asasının ucundan gümüş maral fırladı: odanın zeminine indi, tek bir sıçrayışla odayı geçip pencereden dışarı uçtu gitti. Dumbledore onun süzülerek uzaklaşmasını izledi ve maralın gümüşsü parıltısı sönerken, Snape'e döndü, gözleri yaşla doluydu.
"Bunca zaman sonra, öyle mi?"
"Her zaman," dedi Snape.
SpoilerrHarry Potter
Ginny ile Hermione ailenin diğer üyelerine yaklaşırken, Harry, Fred'in yanında yatan iki cesedi gördü: Remus ve Tonks. Solgun, hareketsiz ve huzurlu bir halde, karanlık sihirli tavanın altında uyuyorlardı sanki.
Büyük Salon uçup gidiyormuş, küçülüyormuş, ufalayıyormuş gibi oldu ve Harry kapıya doğru geriledi. Nefes alamıyordu. Diğer cesetlere bakmaya, başka kimin onun için öldüğünü görmeye dayanamayacaktı. En başta teslim olmuş olsa Fred ölmeyebilecekken Weasley'lerin yanına gitmeye, onların gözünün içine bakmaya dayanamayacaktı...
"Seni pis küçük maymun!" diye avazı çıktığı kadar bağırdı Bellatrix. "Ne cüretle bir cadının asasını alırsın, ne cüretle efendilerine karşı gelirsin?"
"Dobby'nin efendisi yok!" diye cikledi cin. "Dobby özgür bir cin ve Dobby, Harry Potter ile arkadaşlarını kurtarmaya geldi!"
Perdeleri çekmemişlerdi, onları küçük oturma odalarında açık seçik gördü, mavi pijamalı küçük siyah saçlı oğlanı eğlendirmek için asasından renkli duman bulutçukları çıkaran uzun boylu, gözlüklü, siyah saçlı adam. Çocuk gülerek dumanı yakalamaya, küçük yumruğuyla tutmaya çalışıyordu...
Bir kapı açıldı, içeri duyamadığı kelimeler söyleyen anne girdi; uzun, koyu kızıl saçı yüzüne dökülüyordu. Şimdi baba çocuğu tuttuğu gibi anneye verdi. Asasını kanepeye attı ve esneyerek gerindi...
İtip açtığı bahçe kapısı biraz gıcırdadı ama James Potter duymadı. Beyaz eli, pelerinin altından asasını çekip evin kapısına doğrulttu, kapı ardına kadar açıldı.
James koşarak hole çıktığında eşiği geçmişti. Kolaydı, çok kolay, asasını bile almamıştı James...
"Lily, Harry'yi al ve git! Bu o! Git! Koş! Ben onu oyalarım –"