Okuması en çok hoşuma giden klasiklerden biri oldu sanırım. Yalnız karakterin bu kadar sevilmesinin nedenini hiç anlamadım, gayet insanı kanser edecek bir tip :) Açıkçası ne arkadaş olarak, ne sevgili olarak birinin elinden tutmayı kurtarıcısı olmayı hiç anlayabilmiş değilim. Bu tiplerin elinden -yani tabi herkes için geçerli tabi de- tutması gereken yegane kişilerin kendileri olması gerektiğini yazar oblomov karakteriyle ne güzel anlatmış. Zaman zaman benim de içime bi oblomovluk çörekleniyordu açıkçası, artık bu karakteri aklıma getirip kendimi daha hızlı çıkarmayı umuyorum :) insan hayatının bu şekilde sönüp gitmesi gerçekten çok üzücü.