Ölmek, uyumak sadece! Düşün ki uyumakla yalnız
Bitebilir bütün acıları yüreğin,
Çektiği kahırları insanoğlunun.
Uyumak, ama düş görebilirsin uykuda, o kötü!
Çünkü o ölüm uykularında,
Sıyrıldığımız zaman yaşamak kaygısından,
Ne düşler görebilir insan, düşünmeli bunu,
Bu düşüncedir uzun yaşamayı cehennem eden
Kim dayanabilir zamanın kırbacına?
Zorbanın kahrını, gururun çiğnenmesine,
Sevginin kepaze edilmesine,
Kanunların bu kadar yavaş
Yüzsüzlüğün bu kadar çabuk yürümesine
Kötülere kul olmasına iyi insanın
Bir bıçak saplayıp kurtulmak varken,
Kim ister bütün bunlara katlanmak
Var olmak mı, yok olmak mı, bütün sorun bu!
Düşüncemizin katlanması mı güzel,
Zalim kaderin yumruklarına, oklarına
Yoksa diretip bela denizlerine karşı
Dur yeter! demesi mi?