Cepboygamlıbaykus
@OzelBetul
Hür
Ve
Müstakil
Ardahan, 22 Aralık 1994
45 kütüphaneci puanı
1434 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
Kitabın ilk sayfaları o kadar normal ki, normal bir kızın sıradan günlük yaşamını okurken her şey bir anda tepetakla oluyor.
Ve kitap aslında Türkiye'de sağlığın nasıl önemsenmediğinin de bir kanıtı. Lösemi gibi teşhisi kolay (keşke tedavisi de teşhisi kadar kolay olsa) bir hastalığı nasıl başka teşhis koyabilirsin ya. Birde seni hastaneye prof. diye koymuşlar. İstisnaları geçerek söylüyorum ki Türkiye'de ki hastaneler de insan canına zerre değer verilmiyor. Bunu kitapta bir kez daha görüp, anlıyorsunuz. Burçak çok büyük acılar çekiyor. Ancak 1 sene sonra hastalığını atlatıyor. Her şey normale döndü, dönüyor derken hastalığı nüks ediyor ve tedavi olduğu hastaneye gittiklerinde hastalığının ilk yakalandığı döneme döndüğünü ve artık yapılacak bir şey kalmadığını söylüyorlar. 95 yılında, 16. doğum gününden 4 gün önce bu boktan dünyaya gözlerini kapatıyor. Günlüklerinden ziyade arkadaşlarına yazdığı mektuplar, babasının ve annesinin yazıdığı minik yazılar, fotoğraflar ve onun için düzenlenen yardım kampayalarının gazete küpürleri vs her şey var kitapta. Son sayfalarda arkadaşına yazdığı bir mektubun parçası beni hıçkırıklara boğdu bir de sonu tabi ki.
Anlatılcak pekte bir şey yok aslında alın okuyun hala okumadıysanız inanın hayata bakış açınız değişecek. Ne kadar da küçük şeyleri dert edindiğiniz ile yüzleşeceksiniz.
"Sadece Hasan Ali Toptaş okumak için bile Türkçe öğrenmeye değer.” Stefan Weidner. .
Arka kapaktaki yazıyı okuduğumda iyice merak etmiştim dilini. Dili o kadar yalın o kadar temiz ki.Türkçeyi çok güzel kullanmış. Okurken çok keyif alarak okudum. Okudukça keyif alıyor keyif aldıkça kullandığı dili daha çok seviyorsunuz. .
Aynı anda yaşanan tüm olayların örgüsü içinde zaman kavramını yitiriyoruz. Her anın içine sığıyor geçmiş gelecek ve şu an. Bir sürü biz var ve herbiri farklı algılıyor içinde bulunduğumuz bu anı. Herkesin içindeki binlerce ben de farklı algılıyor ve yaşıyor şu anı.
Okuduklarımla birlikte gittim, geldim. Endişelendim, korktum, üzüldüm, heyecanlandım, şaşırdım, meraklandım, tahmin etmeye çalıştım, sorguladım, kafa yordum...Velhasıl birçok duyguyu yaşadım okurken.
Arka arkaya yaşanan gizemli kayboluşların birkaçının üzerindeki sır perdesi aralanırken, geri kalanların hala birer “sır” oluşları, okuyucunun her türlü yorumuna açık olmasıdır romanın merak ve uyanıklıkla okunmasını sağlayan bence. Keyif aldığım bu romanı tavsiye ederim. Keyifli okumalar dilerim.
Yazar bu kitabı yazdığında 20 yaşında imiş. Daha sonra üzerinde düzeltme yaparken acemiliğine dokunmak istememiş,çünkü öyle güzeldi demiş. Bence de bu kitap eğer yazarın ilk kitabı dersek güzel.
Bu kitap önce kadınlara sonra tüm insanlığa yazılmış herkesin okuması gereken bir kitap.Hani şu meşhur replik var ya “Sevgi neydi?” şeklinde emek falan diye cevaplar verilir hıhhh işte onu evirip “Kadın neydi? , Yaradılış maksadı erkeği memnun,tatmin,mutlu etmek miydi? diye düşündüre düşündüre yer yer gömüp yer yer göklere çıkarıyor kadınlığı. Kadınlığını kadınına yaşatan erkeklere ne mutlu.
Hem kurgu olarak hem dil olarak oldukça güzel. Yazarın iletişim fakültesi mezunu olduğu biraz göze batıyor ama olur o kadar. 80 sonrası doğmuş kadınlar bu kitabı okumaktan zevk alacaktır muhakkak. Bilhassa kadın okurlara tavsiye edebileceğim bir kitap. Karakterler ya "aynı ben", ya kısmen "aynı ben", ya da çevrenizdeki birine tekabül ediyor zaten. Dokuz öyküden oluşuyor ama öyküden ziyade ufak bir roman da diyebiliriz çünkü öyküler birbirine bağlı ve karakterlerin çoğu ortak.
Beni başka bir iş yapmaktan alıkoyacak kadar içine çeken kitapları çok seviyorum. Bir de, raflarda görüp kendi kendime keşfettiğim kitapları daha bi' seviyorum.
Son olarak Hanımların dikkatine;
overlok makinesi ayağınıza geldi. Halı, kilim, yolluk paspas kenarına, halıfleks kenarına overlok çekilir. Beş dakikada yapılır, hemen teslim edilir. :)
Türkiye’de yaşayan kimseye yabancı olmayan bir konu... Kadına, çocuğa, hayvana, ağaca uygulanan şiddet... Tecavüzler, tacizler, erken yaşta zorla evlendirilen kız çocukları.
Arada kalan, ellerinden hiçbir şey gelmeyen anneler.
Roman, her gün televizyon haberlerinde, gazete sütunlarında görüp lanet okuduğumuz olayların derinine iniyor. Süslenmiş merkebin üzerindeki küçük kızın ‘gelinlik giydirilmiş cansız manken’ gibi kendinden yaşça büyük bir erkeğin kuması olma hikâyesi, içinde neler barındırmıyor ki?
Hikâye bildik de olsa, Nermin Bezmen’in akıcı kaleminden ‘Havva’nın Cezası’nı okuyun. Onların acısını, kendi acınız gibi içselleştirin. ‘Ya benim çocuğumun başına gelseydi’ diye sorun. Havva gibi şefkatine sığındığı Allah’ın, cehennemi yeryüzüne indirip kötüleri ateşle cezalandıracağı günü beklemek yerine ‘Dur’ demenin yolunu bulmak için okuyun bu kitabı... Yoksa cehennem hepimizin cehennemi... Gelinlik giymiş küçük kızların gölgesinde hiçbir şey olmamış gibi yaşamaya devam edemeyiz.
