Algernona Çiçekler’i bitirdiğimde içime ağır bir hüzün çöktü. Duyguları aklından daha hızlı akan, kendini arayan bir Charlie kaldı geriye… Yetişkinlikle çocukluk arasında, zekâyla masumiyet arasında sıkışmış bir ruh. Öğrenmenin mutlulukla değil, bazen yalnızlıkla ve acıyla geldiğini onunla birlikte deneyimledim. Sana böyle veda etmek istemezdim Charlie; çünkü sen, insan olmanın en kırılgan hâlini bıraktın kalbimde.