İnsanın yargılanmayı reddetmesi, onun kibirli biri olduğu anlamına da gelmez.
Asıl kibirlilik, yargılamaktır.
Cehennem, sadece yargılayanlar ve yargılanmayı kabul edenler için kötüdür.
Cennetin ve onu meşrulaştıranların tersine cehennem, özgür ruhun meskenidir.
Cennete giriş, başkalarının yargılarına bağlıdır.
Cennetle olan ilişkimiz, yargılayanların ve yönetenlerin dayattığı bir hiyerarşiye tabidir.
Halbuki kişi ile cehennem arasında kimse yoktur.
Gözüne girmeye çalışacağımız, yalan söyleyeceğimiz, lütfunu kazanmak için çırpınacağımız ya da adakta bulunacağımız kimse yoktur arada.
İlk insan ve ilk peygamber Adem, günah işlemeyi cennette yaşamaya yeğlemiştir; yaşamın değişkenliğini, sıkıcı tek düzeliğe yeğ tutmuştur.
İnsan imgeleminde cennet, hiçbir zaman çok ilginç bir yer olmadı.
Hayal gücümüzü harekete geçirmedi, geçiremez de.