Ne zaman insan sevsem, kendi değerimi biçerim. Biçtikçe boy verir avuçlarımda başaklar. Göz yaşım ile sular, şefkatim ile gübrelerim. Hasat zamanı gelmeden de kimseye ses etmeden gider kuşlara varımı yoğumu yem ederim. Sonra, içimden uğurladığım kuşları zehirler, yine içime gömerim. Hep de unutur, canımın etine diken gibi battıklarında fark ederim.
Menbai dert olan dünyaya sabır gerek. Dayanmak gerek. Yaprak değil rüzgar olmak gerek. Aklı önder kılmak, başına devşirmek gerek. Acıya sancıya ihata gerek. Kendinizden başka hiçbir eksiği olmayan size, bir siz gerek. Başkasızca, uğurlu kuşların göğsünüzün göğünde zehirlenmediği bir yalnızlıkla. Ve kimsesizce, sizi size yettiren bir gönül ile. İşte böylesi çok güzel.
Hayat devam ediyor. Ne muazzam şey!