Ben o gün neden bilmem, annemin rahminden yeni çıkmış gibiydim. Çıplak bedenim, kusmak ister gibi bir şeyleri. Kulağımda endişemin çırpınış sesleri bağırıyordu. Kaçmak istiyorum tüm bu yerlerden. Oysa sen dokunurken de, öperken de, öptüğün kişi de sevdiğin kişi de ben değildim. Bedenim bir oyuncak. İstediğin gibi kullan beni. Ruhum mu vardı? İçime sıkışmış. Kelimelerimi anlayacak kadar yaşamamışsın. Absürt bir şeyler biliyorum, oysa bilmemem gereken. Bacak aram, kemiklerim, keşkelerim... Keşke hepsi silinip gitse.
Yalnız sen şimdi tekrar gel. Yalnız sen. Vücudumu parçalarına ayır. İnan, sesim bu sefer yüksek çıkmayacak. Aynı istediğin gibi. Maymun iştahlı bir bebek. Tıpkı ilk doğduğum gibi. Babam beni istemeyecek. Varoluşumu beklemeyecek. Anneminki depresyon. Anneminki bilek türküsü. Şimdi o evde, o koltukta, benimle içtiğin sigara izmaritinin yaktığı delikler. Onun üzerinde kaderimin kirli neşesini yazıyorum. Çıplaklıktan, camdan çıkan hiçbir adama şiir yazmıyorum. Kusmuğa benzetiyorum rüyalarımı bundan. Vücudum değil, varoluşum. Rüyamda sürekli bundan kaçıyorum. Her dine inanıyorum, görsün diye tanrı. Her kucaklaşmayı kabul ediyorum, görsün diye içimdeki boşluk. Dolması gereken şey benliğim mi? Benliğimi oluşturmak için çalıp çırptıklarım mı?
Şimdi inan, ne seni ne başkasını anımsıyorum. Terk et zihnimi. Biraz daha zayıflarsam içimde bir ben kalmayacak diye korkuyorum. Unut bendimi. Biraz daha kendime bakarsam nefret edeceğim diye korkuyorum. Lütfen git.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
İçinde bulunduğumuz durumlarda ya da ilişkilerde artık devam edemiyorsak, çaba sarf ettiğimizi sanıp tökezliyorsak; bu, içinde olduğumuz durumun çözülemez olduğundan değildir. Hepsi, yalnızca sevgimizin tükendiğindendir ve sevginin de arzumuzun da yalnızca o şeye yönelik bir alışkanlığa ve zorunluluğa dönüştüğündendir. Sevgi belki her şeyi çözemez fakat ömrünü uzatır ilişkinin. Süreci devam ettirmek istemeyenlerin eylemidir bahane etmek. Bazen gurur ezilir, ezilmelidir.
Yalnız bazen insan susar, çünkü susmak bir beklentin olmadığı anlamına gelir. Ben de susacağım. Ne sevmeyi bekleyeceğim ne de sevilmeyi. Duvarlarım konuşsa, içtiğim sigaralar bir ses verse benliğime, böyle olmazdı belki de. Ağlamak, çırpınmak, nefret duymak kendinden... Benliğimi sadece delip geçiyor.
Özlemiyorum ben. Hissetmeye karşı duyduğum deli bir özlem var yalnız. Kafanın içinde o güne dönmek ve ölmek defalarca... Belki kırgınlıktandır, diyorum. Hayat kırdığından böylesindir; fakat sevince de böyle oluyorum. Mana aramayı bırakmak en güzeli. Her sebep beni delirtirken, her suça katili kendim ararken, kaçamamak aynadakinden; tanıyamamak onu, anlam kavramımı daha da kötü yapıyor.
Şimdi bir sigara daha yakacağım. Artık içmiyorum eskisi kadar. Şimdi kendimi asmayı da bırakacağım, derimin altından çıkardığım damarlarla.
İnsanlığın tüm acılarına bakıp memleketsiz olanları elerimle özenle seçiyorum. Madem incineceğim en kötü şekilde olsun diyorum. Annesiz babaların, babasız annelerin her birine birer bebek bırakıp kaçıyorum. Bırakın yersiz yurtsuz olsun sevgi. Ömür böyle heyecansız ve telaşsız çekilmez. İçinde biriktirdiğin biraz da boşluk olmalı. Daraldığında ve kendine sığındığında açıp ağlayabileceğin bir şey çünkü bazen ne kadar şey senin canını acıtsa da senin kadar acıtamaz. Ağlamak bazen o boşluğu doldurup boşaltmaktır irislerinde gözyaşı biriktirmeden.
Puan vermedi·250 syf.·
2025 37. kitabı
