Yalnız bazen insan susar, çünkü susmak bir beklentin olmadığı anlamına gelir. Ben de susacağım. Ne sevmeyi bekleyeceğim ne de sevilmeyi. Duvarlarım konuşsa, içtiğim sigaralar bir ses verse benliğime, böyle olmazdı belki de. Ağlamak, çırpınmak, nefret duymak kendinden... Benliğimi sadece delip geçiyor.
Özlemiyorum ben. Hissetmeye karşı duyduğum deli bir özlem var yalnız. Kafanın içinde o güne dönmek ve ölmek defalarca... Belki kırgınlıktandır, diyorum. Hayat kırdığından böylesindir; fakat sevince de böyle oluyorum. Mana aramayı bırakmak en güzeli. Her sebep beni delirtirken, her suça katili kendim ararken, kaçamamak aynadakinden; tanıyamamak onu, anlam kavramımı daha da kötü yapıyor.
Şimdi bir sigara daha yakacağım. Artık içmiyorum eskisi kadar. Şimdi kendimi asmayı da bırakacağım, derimin altından çıkardığım damarlarla.