Kendimizi acı çekmekten koruyarak kendimize iyi davrandığımızı sanıyoruz. Gerçek şu ki yalnızca daha korkak daha katı ve daha yabancılaşmış oluyoruz. Kendimizi bütünden ayrı olarak deneyimliyoruz. Bu ayrılık bizim için bir hapishane gibi oluyor , bizi kişisel umutlarımıza, korkularımıza ve yalnızca en yakınımızdaki insanlarla ilgilenmeye kısıtlayan bir hapishane. Gariptir ki öncelikle kendimizi rahatsızlıktan korumaya kalkarsak acı çekeriz. Fakat kapanmadığımızda ve kalplerimizin kırılmasına izin verdiğimizde tüm varlıklarla akrabalarımızı keşfederiz.(Chodren,2008)