Sibel
@Pagesoul
A soul that feels at home between pages
Reklam
Yanlış mevsimde açan çiçeğin umudu var üzerimde,
Soğuk havayı sıcak sanan aciz bir ruh...
Solmaya mahkum eden ne ayaz ne de bir fırtına,
Yanılmış bir dalın kasvetinden çıkan kör bir yarına.
Umudu ararken ayaklarıma batmış dikenler,
Şimdi o dikenleri çıkartmak da mı umut? Kendinden kaçarken yine kendine varmak mı sükût?
Bence kaybolup kendini unutmak en güzeli Yarınlar yokmuş gibi bugünün kederini bile sevmeli.
O zaman belki yaşarken ölenler dirilir,
Solmaya mahkûm edenleri gözyaşları dindirir.
Reklam