Istırap bizi her şeyden kurtarır, kendi içinde saplanıp kalma ve geri dönüşsüz bir şekilde birey olma ihsası dışında her şeyden. Özünde cevherleşmiş yalnızlıktır bu.
Düşkünlüğün kibiri olan isyan, soyluluğunu ancak yararsızlığından alır: Istıraplar onu uyandırır ve sonra terk ederler; taşkınlık onu coşturur, hayal kırıklığıysa yadsır... Muteber olmayan bir evrende başkaldırının bir anlamı olamazdı...