Fehim Kaan
@Paranoid_Man
Community Manager
Psikoloji - Lisans
19 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
İyi, kötü ve değersiz sözcükleri, onları kullanan kişinin bakış açısından kullanılır: mutlak ve basit olarak iyi, kötü ve değersiz olan hiçbir şey yoktur.
Devletin olmadığı yerde kişinin kendisinden, devlet varsa onu temsil eden kişiden veya ihtilaf içindeki insanların anlaşarak tayin ettikleri ve vereceği kararla ihtilafı çözecek olan bir hakem veya yargıçtan başka, iyinin ve kötünün ne olduğu hakkında, nesnelerin kendi doğalarından alınabilecek herhangi bir genel kural da yoktur.
Merak. Neden ve nasılı bilme arzusuAlıntı
Bu öyle bir şeydir ki sadece insanda vardır: yani, insanı diğer hayvanlardan ayıran, sadece aklı değil, ayrıca bu özel duygudur; hayvanlarda, yeme ve içme arzusu ve diğer nefsani hazlar baskın olduğu için, sebepleri öğrenme ihtiyacı bulunmaz; bu ihtiyaç aklın bir tutkusu olup, sürekli ve yorulmak bilmez bilgi üretiminden ısrarla zevk alınması nedeniyle, herhangi bir cinsel hazzın kısa süreli şiddetini aşar.
Başkalarından daha akıllı olduklarını düşünen insanlar, yargıç olarak doğru aklı yaygara ile talep ettikleri, fakat her işin sadece kendi akıllarıyla belirlenmesinden başka şey istemedikleri vakit; bu, insan toplumunda, kağıt oyununda koz belirlendikten sonra bir oyuncunun kendi elinde hangi renkten en çok kağıt varsa her durumda o rengi koz olarak kullanması kadar müsamaha edilemez bir şeydir.
Çünkü onlar, içlerine doğan her bir duygunun doğru akıl olarak kabul edilmesini istemekten başka bir şey yapmazlar ve böylece kendi tartışmalarında, sahip olduklarını iddia ettikleri doğru akıldan aslında yoksun bulunduklarını açığa vururlar.
Konuşmanın ilk yararı olan bilgi edinilmesi adların doğru tanımlanmasında yatar; konuşmanın birinci yanlış kullanımı ise yanlış tanımlardan veya tanım yokluğundan kaynaklanır; bütün yanlış ve anlamsız inanışların kaynağı işte budur; bu yanlış ve anlamsız inanışlardır ki eğitimlerini kendi tefekkürlerinden değil kitapların otoritesinden alan insanları okumamış insanların durumundan daha da aşağıda bir duruma sokar; gerçek bilim sahipleri ise, bu gibi insanlar cahillerin ne kadar altında ise, o kadar yüksekte bulunurlar.