Bütün yaşantımız bir ritmin elindeydi. Hangi ritmi yakalamışsak, onun.
Ölüm bir memleket miydi?
Yükseklerde çok yükseklerde bir memleket.
Yağmurlar yeni başlamıştı.
Oysa yağmur ve güneş her şeye yeniden başlar. Yağmurun da, güneşin de buna gücü vardır.
"İnsanlığın tarihi biraz da düşmanlık tarihi galiba," diye düşünüyor genç gazeteci. "Hep bizler ve ötekiler var. Hep bir 'İLE' ikilisi var. Düşmanlıkların temelinde ise insanın bir türlü kendi olamayışının sancısı yatıyor... Kendi olamayan insan her şey oluyor, olabiliyor..."
Yararlı, olumlu, güzel şeylerle var olamamış bu insanlar başkalarına kötülük ederek, başkalarının korkularıyla besleniyor, kapladıkları irili ufaklı orunların tadını çıkararak yeryüzünde ancak böyle var olduklarını duyuyorlardı.