Yer edinmek için geldiği dünyada,yersiz yurtsuz bırakıldı. Sonra O, bütün kalpleri mesken tuttu. İçine düştüğü duruma aldırmadı. Aklında otağini serip yerleşeceği yüreğin hayaliyle gönülden gönüle gezdi durdu. Yaşamın sonuna yaklaşırken trajik bir yüzleşmeye "olan olmuş,yitip gitmiş,üzüntüler,isyanlar,pazarlıklar bitmiş, şimdi sakince kabulleniş başladı,başlamalı "dedi. Birşeye, bir yere, bir insana ait olmasa da yaşamda böylece var olma diye birşey vardı.