Adalet, adaletin hülyası; Mahsun’un muhsinesi; Sadi Seber.. Nermin Yıldırım’dan okuduğum dördüncü eser Dokunmadan, yazarın diline, anlatım gücüne ve kurduğu incelikli olay örgüsüne bir kez daha hayran kalmama neden oldu. Roman, çocuklukta işlenen küçük bir “günahın” yıllar sonra ağırlaşan vicdan yüküyle yaşamaya çalışan Adalet’in içsel yolculuğunu anlatır. Adalet, geçmişte incittiği Mahsun’a ulaşarak bir nebze olsun iç huzura kavuşmak ister. Bu arayış, onu yalnızca coğrafi olarak değil, psikolojik ve bilinçaltı katmanlarında da derin bir yolculuğa çıkarır. Yol boyunca karşısına çıkan Sadi ise romanın en kırılgan ve en saf damarını oluşturur. Adalet’in şüpheci ve mesafeli bakışı, okuru da uzun süre Sadi’ye temkinle yaklaşmaya iter. Ancak romanın sonlarına doğru ortaya çıkan mektup, Sadi’nin aslında ne kadar içten, saf ve dokunmadan seven bir âşık olduğunu gözler önüne serer. Bu noktada okur, Adalet’in fark edemediği o masum sevginin tanığı olur ve anlatı duygusal olarak derinleşir. Adalet’in Mahsun’a ulaşma çabası, yalnızca Hülya’nın değil kendi sonuna da giden yolu döşediğinin farkında olmadan sürer. Vicdani arınma isteğiyle çıktığı yolculuğun nihayetinde ölüme doğru ilerlemesi, karakterin trajik boyutunu güçlendirir. Geride ise Adalet’in “dokunmadan” bıraktığı Sadi kalır; sevdiği kadının ölümünü bir gazete haberinden öğrenen bu sessiz âşık, okurun yüreğinde uzun süre kalan bir sızıya dönüşür. Dokunmadan, suçluluk, vicdan, hafıza ve yüzleşme temalarını zarif bir anlatımla işlerken; dokunamadan sevmek, geç kalınmış fark edişler ve insanın kendi geçmişiyle hesaplaşması üzerine incelikli bir roman sunar. Nermin Yıldırım, karakterlerinin iç dünyasını ustalıkla katmanlandırarak okuru hem duygusal hem düşünsel bir yolculuğa davet eder. Okuyacak olanlara şimdiden iyi

1000Kitap