Filler tepişirken ezilen hep çimenler derler ya hani…
Savaş denilen o kirli hesaplaşmanın altında en çok çocuklarn sesi kalıyor, oyuncakları yarım, hayallerii yarım, cümleleri yarım…
Bir sırt çantasının içinde saklanan masumiyet, bir enkazın gölgesinde büyüyemeden susuyor.
Oysa onlar çocuktu; suçu yoktu , ne sınır çizdiler ne bayrak astılar ne de kin biriktirdiler...
Sadece yaşamak, koşmak, okula gitmek, annelerine sarılmaktı istedikleri…
Savaş, en çok da gökyüzüne bakmayı yeni öğrenen gözleri karartıyor;
ve geriye, sustuğu halde içimizi yırtan bir çocuk sessizliği kalıyor…. (Kalbin derinliklerinde hissedebilmemiz ümidiyle)
Vesselam…
Bulut mu olsam,
gemi mi yoksa?
Balık mı olsam,
yosun mu yoksa?..
Ne o, ne o, ne o.
Deniz olunmalı, oğlum,
bulutuyla, gemisiyle, balığıyla, yosunuyla.
Nazım Hikmet RanZülfü Livaneli