Başkaları ne söylerse söylesin ya da ne yapıyorsa yapsın, "benim iyi olmam gerekir." İster altın, zümrüt veya mor rengin şöyle söylemesi gibi: "Kim ne derse desin ya da ne yaparsa yapsın, ben rengini yitirmeyen bir zümrüt olacağım."
Eğer inzivaya çekilme isteği duyuyorsan, gayet mümkün ve basittir bu: insan dilediği zaman kendi içinde inzivaya çekilebilir. Üstelik insan inzivaya çekilmek için kendi içinden, kendi ruhundan daha huzurlu, daha sakin hiçbir yer bulamaz, özellikle de kendinde inzivaya çekildiğinde ona huzur verecek şeylere sahipse!
İnsan yaşamı sınırlıdır, varlığı akışkandır, eğilimi belirsizdir, tüm bedeni çürümeye yatkındır, ruhu girdap gibidir, kaderi anlaşılmaz ve ünü musallattır. Kısacası tüm beden bir nehir gibidir, ruh ise rüya ya da hülya gibidir: Havat savaşa ve bir yolcunun geçici konaklamasına benzer, ölümden sonra ün de unutular. Bu yüzden bizi ne koruyup gözetecek?