Mustafa Uğur
@PederBrown
Otodidakt
15 okur puanı
Temmuz 2024 tarihinde katıldı
Bir sürü Paul Auster...
Çok beğendiğimi söyleyemem. Trajedinin düğümleri çok hızlı çözülüp bağlanıyor. Geçişler çok hızlı. Yürüme olgusuyla bir süre haşır neşir olduktan sonra olaylar biraz hızlı ilerledi. Oysaki yürümek hızdan olabildiğince uzak bir eylemdir. Kitaptaki odağın karakter maskları olduğunu söyleyebilirim. O anlatımlar keyifliydi. Profesörün kitaplarını okurkenki anlatım, kitapta yazanlar ve profesörün fikirleri iştah açıcıydı. Haricinde işe saplanıp kalması, kendini harap etmesi bir bağlama oturmadı. Belki bir kimlik bunalımı ama Quinn'den bence yeteri kadar dönüş almadık buysa eğer konu. Neticede postmodern bir kurgu. Her şeyi eksiklik ya da hata olarak görmemek kitabı başka açılardan değerlendirmeye de katkı sunacaktır elbet. Çok tatsız bir kitap değil. Sadece profesör karakteri için bile okunabilir. İyi vakit geçirdim. Bir de söylemeden edemeyeceğim. Elbette kurmacanın doğasına aykırı böyle yorumlar ama yanında taşıyabileceği birden fazla kırmızı defter olsaydı hikayeye ne olurdu diye düşünmeden edemiyorum. 
Paul Auster 
Cam Kent
Maalesef kitabı yazarın kendi hayatındaki bağlamından ayrı düşünmek gerçekten zor. Hayli buhran dolu döneminden bir çıkış yolu aramış Hermann Hesse. Kısa sürede yazılmasından dolayı olduğunu düşündüğüm, romanda altı boş kalan rastlantı ögeleri çokça. Yine yer yer bazı sorgulamaların içi boş. Bazı karakterler olgunlaşmadan kalmış. Babası, annesi, meyhanede rastladığı adam. Bunları çok tanıyamadık. Ana karakterimizin Demian'ın annesiyle olan ilişkisi olgunlaşmadı. Olgunlaşmasından bahsedilmişti ama o olgunlaşma hissedilmedi. Romanın son sahnesi de çok kristalize, fazla dramatik bir andı. Romandaki eksikleri bildiği için mi acaba böyle dramatik son yazdı onu hiçbir zaman öğrenemeyeceğiz. Her şeye rağmen yazıldığı dönem ve yazarın kendi şartları bakımından böyle kısa sürede yazılmış olması ve yine alıştığımız Hermann Hesse'ten esintiler görüp romanın sonunu görmeyi arzulamış olmamız da yazarın başarısı bakımından düşünüldüğünde azımsanacak iş değil. Keyifle vakit geçirdim. Bitsin diye okumadım. Kitapta yine öğrendiğim şeyler, durup düşündüğüm fikirler, değişim hissettiren anlar oldu. İnsanın kendine olan inancından şüpheye düşmeyip bunun getireceği sonuçlara hazır olmayı yani insana kendi yazgısının efendisi olmayı buyur etmesi, bilsek bile bunu hatırlamaya duyduğumuz ihtiyaç ve Nietzsche'nin üslubunun zaman zaman hissettirdiği ağırlığından dolayı katlanamadığımız ama bize ilham veren düşüncelerinin işte böyle yetenekli bir yazarın eliyle hafifletilip sunulması Hermann Hesse'i ve eserini kıymetli hâle getiriyor.
Ateş Savaşı, bir yol hikayesi... Medeniyet yolu...Edebiyat
Yazarı bu kitapla tanıdım. Aslında adı bilimkurgu öncüleriyle beraber anılmalı ama tanınmaması ilginç geldi. Anlatısı güzel. Bir yolculuk kitabı. Yolculuk hikayelerini seviyorsanız bu kitap da hoşunuza gidebilir. İlerleme fikrinin hakim olduğu medeniyetimize dair fikirleri sorguluyorsanız daha da anlamlı olan bir kitap. Kitabın başındaki ve genele yayılan uzun doğa betimlemeleri, doğayı çok da iyi tanımadığımızdan dolayı okurken yorucu olabiliyor. Merak edip araştırdığınızda ilginç canlılarla karşılaşabiliyorsunuz. Medeniyete bakışınızı etkileyebilecek bir kitap. Kitabın başındaki uzun doğa betimlemelerinden dolayı bir kenara bıraksam da içimden bir his zorla devam etmemi öğütledi ve 2 gün içinde bitirdim. Zevkle okudum. Düne dair olan bilimkurguya ilginiz varsa tavsiye ediyorum. 
Ateş Savaşı 
J H Rosny Aine