Bazı kitaplar okunmaz, yaşanır. 'Nasıl Ölünür' onlardan biri…
Zola’nın kelimeleri bir tabut sessizliğinde ilerliyor; ne kadar sade görünse de, her satırın altından ölümün soğuk nefesi geçiyor.
“Ölüm bazen bir sona değil, bir yüzleşmeye benzer.”
Zola, kendi ölümünü anlatırken aslında hepimizin yarım kalmış yaşamını yazıyor.
Bir sabahın sessizliğinde, bir nefesin tükenişinde gizli bütün cevaplar.
“İnsan ölümü değil, eksilmeyi hisseder önce.”
Kısacık bir metin ama bittiğinde uzun bir sarsıntı bırakıyor insanda.
Sanki her kelime, “yaşarken ne kadar ölü kaldığımızı” hatırlatıyor.
Zola bir kez daha gösteriyor ki;
bazı sonlar aslında kendini çoktan yazmış bir başlangıçtır.