Nar ağacında asılı kaldı
Bir yanım, topraksız kalan bir yanın..
Eksiksiz çizdim seni, yeniden yarattım
Beni bırakmayan şiirlerle, ellerinle
Çizdim duvarlarda, bahçelerde
Ektim dudak izlerini tarlalara
Bir görsen, bir anlayabilsen..
Ne çok doğdu senden!
Yürek gözüm açılmış, sanırsam.
Sana doyamadan yok olmuş
Seni yaşamaktan vazgeçmiş
Beti benzi solmuş yapraklarım
Muhakeme zamanları
Tükenmiş, sessizce solmuş
İçimdeki kırık her mevsimin
Meğer çok varmış senin gibi,
Meğer hiç yokmuş senin gibileri
Ve şimdi...
Arsızca gülen gözyaşlarım
Gecenin koynunda sana benziyor.
Özümm
Bu gecenin karanlığında
Yüzümle birleşen cılız bir ışık oldun.
Haberin var mı?
Kolları uzun, yitik düşlerin yıldızı...
Dünya yansa, sen mum olsan,
Kıymetinle yok olur mu biri?
Sönmese içimdeki umut masalın,
Kuşlarla, yıldızlarla sarsam bedenini —
Geceye açsam kapılarını,
Ceketinde bana da yer var mı?
Ardına bakarken bulansam kokuna,
Masum dudaklarınla kandım kollarına.
İçim erirdi o sahte bakışınla.
Anlıyor bir yanım, garip, aciz...
Soluğum titrek bir hapiste.
Aman, ne fark eder
Benim gibi yanıp kül olamadıkça?
Özümm