Fazla yorduk birileri için kendimizi. Fazla büyüttük gözümüzde varlıklarını ve çok fazla üsteledik bazı şeyler için. Kıymetin fazlasını, sevginin en güzelini verdik. Ve bir insanda tükettik tüm insanlara olan güvenimizi. Tükettik , tükendik. Değer verdikçe değersizleştik. Birilerinin yokluğunda var olamayız sandık. Oysa kendini bulanın tam adıymış birilerinin yokluğu. kendinden vermek değilmiş huzurun kendisi. Kendi niyetine binmekmiş. Ve mutluluğa kesilmiş bir biletmiş kendine yetinebilmek geç de olsa anladık.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Biri diğerini çok severdi ve onu mutlu etmek için her şeyi yapardı. Biz bunu ne güzel de seviyor derdik, değil mi? Hayır, bu doğru değildi. O kişi aslında mutlu olmak için mutlu ediyordu. Haşa aşkı ve sevgiyi inkar etmiyordum, benim anlatmaya çalıştığım şey aslında aşkı bile kendimizi düşünerek yaşadığımızdı.birini çok sevdiğimiz için mutlu etmek yanlış değildi ancak bencil bir tarafı da yok değildi. Aşkta bile önceliğimiz hep kendimiz olmuşken kimse bana çıkıp da ben onun için yaşıyorum demesin. onun varlığı sizi mutlu etmezseydi onun için yaşıyor olmazdınız. Yani burada da öncelik sizin di.