Ceren
@Perkai
“Ben aykırıyım bayım
Bu yüzden bütün alışkanlıklarınız
Biraz eksik, biraz yarım...”
Tam Arafta
241 okur puanı
Eylül 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Vav dediğim bir kurgu oldu uzun zaman sonra.Alıntı
Agota Kristof'un Büyük Defter, Kanıt ve Üçüncü Yalan kitaplarından oluşan üçlemesi, yalnızca iki kardeşin hikâyesini anlatmaz aynı zamanda insanın gerçekle, hafızayla ve kimliğiyle olan
Reklam
Aldous Huxley, Cesur Yeni Dünya’da geleceği anlatırken aslında insanın en eski korkusunu hedef alır:
Acı çekmek.
Romanın kurduğu distopik evrende acı yoktur; ama bunun bedeli aşkın, derinliğin ve anlamın yok oluşudur.
Bu dünyada insanlar doğmadan sınıflandırılır, duygular daha ortaya çıkmadan bastırılır. Sevgi, sadakat ve bağlanma; düzeni tehdit eden unsurlar olarak görülür. Çünkü aşk, kontrol edilemezdir. Kontrol edilemeyen her şey ise sistem için bir risktir.
Huxley’nin en sert eleştirisi, mutluluğun zorunluluk haline getirilmesidir. Herkes mutlu olmak zorundadır; mutsuzluk bir arıza, yalnızlık bir hastalık, derin düşünce ise tehlike olarak kodlanır. Bu yüzden aşk da yasaklıdır: çünkü aşk, acıyı beraberinde getirir. Acı ise bu dünyada tolere edilemez.
Romanın nihilist yönü burada belirginleşir. İlişkiler tüketilir, yaşanmaz. İnsanlar birbirine değil, birbirlerinin sağladığı hazza dokunur. “Herkes herkes içindir” sloganı, özgürlük gibi sunulsa da aslında hiç kimsenin kimseye ait olmadığı, dolayısıyla kimsenin kimse için vazgeçilmez olmadığı bir boşluğu temsil eder.
Gerçek mutluluk bu evrende değersizdir; çünkü gerçek mutluluk çaba ister, risk ister, kaybetme ihtimali taşır. Bunun yerine, yapay hazlar — uyuşturucu, eğlence, yüzeysellik — tercih edilir. Huxley, bu tercihin insanı rahatlatırken insanlıktan uzaklaştırdığını gösterir.
Cesur Yeni Dünya, aşkın olmadığı bir dünyanın ne kadar düzenli olabileceğini ama aynı zamanda ne kadar ruhsuz kalacağını anlatır. Roman, okura şu soruyu sorar:
Acısız bir mutluluk mu, yoksa acıyla birlikte gelen anlam mı?
Son paragraftaki soruya kimler cesaret edip cevap verebilir ki?.Alıntı
Yıllardan Sonra, yüzeyde bir aşk ve yaşam hikâyesi gibi görünse de, derininde insanın zamanla, inançla, vicdanla ve kendi iç çöküşüyle hesaplaşmasını anlatan sert bir romandır. Taylor Caldwell bu
Aylak BeyAlıntı
Kitabın ana karakterine aylak bey diyeceğim bu incelemeyi yazarken. Ancak aylak beyin lügatındaki aylak kelimesi bizim TDK da yazan lügat ile uyuşmuyor zannımca. Kendini tanımış ve keşfetmiş bir yetişkin belki de çocukluğu hala üzerinde taşıyan bir büyük bundan emin olamadım. TDK aylak kelimesi işi olmayan boş gezen demek. Ancak bu aylak bey hayatı, kendini ve belki de bir yerde insanları anlamayı iş edinmiş kendine. Çocukluğundan belki de babasının çokça çocuk davranışdan kalan bir travmayı kendi içinde bir şekilde eritmeye çalışan bir aylak. Kim bilir belki de para denen şeyin sıkıntısı olmasaydı hepimiz birer aylak olacaktık. Ki zannımca herkes taşımıştır bir dönem bu aylak ruhu içinde. Cümleleri de zihni kadar savruktu kahramanımızın. Bir yerde kadınlara herkes gibi bakmayı tercih edip maddeleştirme yoluna gitse de bir yerde bundan uzaklaşıp aşkın kutsal ve özel çekimine kendini kaptırmaktan uzak kalamamış. Ancak kitaptaki isimlerin sadece baş harfleri ile simgelenmesi bende yarım kalmışlık hissini tetikledi. Genel olarak biten her sayfada bu hissi yaşasam da bir yanım sanki tamamlandı. Yap-boz un bir parçasını yerine koyup eksik parçayı aramaya benzedi hislerim bu kitapta. Belki bir belki iki ama kesinlikle her okunduğunda taşlar daha da net oturcak bir kitap diye düşünüyorum. Ben bu aylak adamı sevdim. Tabi benim de lügatımdaki aylak kelimesi sizin lügatınızdaki aylak kelimesi ile çelişmiyorsa.