Rahmet Peygamberi vefat eyledi! On binlerce hançer, on binlerce sahabenin kalbine saplanıyordu âdeta. Rabb'ine yürüdü nazlı Nebi! Artık vakit ayrılık vakti, artık vakit hasret ve elem vaktiydi...
Güneş artık onsuz bir dünyaya doğacaktı. Kederliydi bu yüzden. Bulutlar artık onsuz bir yeryüzünün semalarında dolaşıyordu. Bu yüzden dargındı bulutlar. Hâlâ kederinden ağlıyor âdeta.
'Yerin kulağı var.' deyimini 'Meleklerin kalemi var.' sözüyle değiştirirsek toplumdan değil de Allah'tan çekinen bir nesil yetiştirmiş oluruz, Ebubekirce yaşayan bir nesil...