Günümüzde dikkatimi çeken birşey var. İnsanlar eskiden daha çok soyut kavramlara odaklanırken şimdi neredeyse tamamen somuta yöneliyor. Elle tutulup gözle görülemeyen şeyleri hissetme algısından uzaklaşıldı sanırım. En büyük manevi değerlerin bile zorunluluktan sebep maddi bir karşılığı konulmalı. Seviyorsan belli etmelisin ama bakışınla sözünle değil bir nesne temsil etmeli. Veya en barizi bana göre basit bir mesaj atsan sonuna emoji eklemen bile buna dahil. Yoksa doğru şekilde algılanamıyor. Bu da bana garip geliyor.
Hayalini kurmaktan bile çekindiğim anlar da yaşadım, en mutlu olmam gereken zamanlarda kahır da gördüm. Ben ümidimi bahar kokulu kumaşlara sardım sarmaladım. Vedalaştım...
Güneşli günlerden geçtim artık. Boran vurmasın yeter ...
Ama çiçekle tepe arasında uçanların çokluğu,
ne görmeyi engelliyordu, ne de ışığı:
Çünkü Tanrı’nın ışığı
hak ettiği ölçüde aydınlatır evreni,
hiçbir şey engelleyemez onu.