Yıldızlara bakıp yoğun duygular hisseder insan bazen. Öyle ki şu evrende minicik canlılar olduğumuzu o zaman anlarız. Ama bir yandan da günlük meselelere o kadar yoğunlaşırız ki bırakın evreni akşam ne yemek yiyeceğimiz bile önemsiz kalır. Aslında zamanın göreceli olması gibi insan zihninde evren de görecelidir bence. Yıldızlara bakıp hayran hayran evrenin yüceliğini düşünen insan için an gelir aynı evren toz zerresinden kıymetsiz görünür. En garip özelliğimiz bu sanırım
Çokça zamanlar geçti, yeni güne, geceden kalan heyecanla başlamayalı.
Her günün tekrarını yaşamanın yılgınlığı ile bir günün daha sonuna gelindi. Olur da gözlerim yine açılırsa sabaha, nasıl uyanacağımı şimdiden bilmek teselli midir?
Ay doğardı akşamüzeri dallarına ormanımın
Bahar da gelmişse hani kışın ardından
Titrek yapraklarından ışık parlayarak inerdi üzerime
Nur gibi yağardı
Şimdi o hâlenin içinde
Yüzünü görüyorum
G.B