Bütün aşklar küllenir, bütün babalar ölür, bütün hikayeler biter. Birinin, yıkıntıların nöbetini tutması gerekir; işte o yüzden, biri hariç, bütün çocuklar büyür.
Alper Canıgüz Serinin ilk kitabı olan "Babalar ve Rencide Ruhları" okuduğumda çok etkilendim yazarımız Alper Canıgüz'ü ilk defa okuyorum ve kalemine hayran kaldım hemen serinin 2. kitabı olan "Cehennem Çiçeğini" aldım. Yaşı küçük ama akılı büyük düşünen baş karakterimiz Alper'in iç sesini okurken gülmeden edemiyorsunuz. Yine bir cinayet mahalli bu sefer 2 adet birisi amcası birisi mahalleye yeni taşınan arkadaşının kardeşi ikisi de hüzün. İki ölüm de toplumsal gerçekliği yüzümüze vuruyor. Alper'le birlikte bu cinayetleri aralıyorsunuz kitap bitince anlıyorsunuz aslında katilin kitaplar arasında dolaştığını. Bakalım Ümitin kardeşini kim, neden ve isteyerek öldürmüş? Peki ya Alperin amcasını kim bilerek ve isteyerek düşünce yoluyla öldürmüş...
Alper karakteri bana Şeker Portakalın da ki Zezeyi anımsattı...
En sevdiğim ve üzüldüğüm bölüm Alperin babasının anlattığı hikaye:(
İbrahim eve aldığı adama yaşını sordu ihtiyarın verdiği cevap İbrahim'den yalnızca iki yaş büyüktü. İbrahim , "Ey Rabbim , bu hale gelmeden canımı al!" diye dua etti . Bunun üzerine ihtiyar ayağa kalkarak İbrahim'in canını aldı. Çünkü o ölüm meleğiydi. İbrahim öldüğü vakit 200,diğer bir rivayete göre 175 yaşındaydı.