Zeynep
@Petitz
When she reads she is home
58 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
No, this is not a book review. This is me talking to myself. My favorite poem is not in this book but the poem that made me cry when i heard it for the first time is. I listened it from Nurullah Genç's own voice, and i cried. I don't know why but I think it is the first poem which affected me this much deeply. His voice, his words touched my heart.
"Sen nasıl bu kadar gönül hanesi
Sen nasıl bu kadar yâr divanesi
Sen nasıl bu kadar çerağı ömür
Sen nasıl bu kadar inci tanesi.."
Reklam
Bu hikaye senden uzun Osman, benden uzun, o'ndan uzun, bizden uzun. Benim gönlümden taşmış, fikrimden akmış. Damlamış mürekkep senin satırlarına. Yüreğimden attıkları adımla bir yolculuğa çıkmış kelimeler, varmışlar senin kapına. Benim gözlerime de onların ayak izlerine şahitlik etmek düşmüş. Ne hoş olmuş.
Kitap edebi bakımdan bir şey vaat etmiyor. Kurgusu, yazım tarzı vs zayıf ancak verdiği bilgiler neticesinde oldukça önemli. Bilgilerin dip notlarda belgelere dayandırılması takdire şayan. Araştırmaların özenle yapıldığı aşikar. Kurguya takılmadan, dilin basitliğine takılmadan 6/7 Eylül olaylarını anlamak için okunmalı.
Bu bir inceleme veya yorum değil öncelikle belirteyim. Spoiler da içermektedir.
Dokunma muazzamdı harikaydı falan değil ama bana öyle bir dokundu ki. Hani Yaşar Kemal diyordu ya 'bir ince tarafları var insanın, dokunmamalı.' işte öyle bir yerime dokundu.
Melankolik bir insanım çoğu zaman, kendimde en sevmedigim özelliklerden birisi bu. Adalet de kendimi bulmam bu sebeptendi herhalde. Bazı cümleleri o kadar bendi ki. Sanki benim gönlümün sızıntıları yazarın da kaleminden süzülmüş akmıştı kağıda Adalet'in ağzından.
Adalet'in yolculuğu benim de yolculuğumdu. Yanı başındaydım her adımda. İşte bu sebepten sonunun başka bitmesini o kadar çok istedim o kadar çok umdum ki. İhtiyacım vardı çünkü. Benim de o yolculuğun sonunda mutluluğa, huzura kavuşacağıma inanmak istedim. Adalet'in yolculuğu bana umut olacaktı. Bir Sadi Seber benim de karşıma çıkacaktı elbet, ben de ona 'geldim' diyecektim bir gün.
Sovyet-Afgan savaşı tam dokuz yıl sürüyor, 24 Aralık 1979'da Afganistan'a giren sovyet askerleri ardlarında kocaman bir yıkım bırakarak 14 Nisan 1988'de Cenevre Anlaşması'na müteakiben ülkeden çekiliyor.
Svetlana Aleksiyeviç Nobel ödüllü bir yazar, gazeteci. Kitapları bildiğimiz edebi türlerin kalıbına sığmıyor, yeni bir tür oluşturduğu söyleniyor yazarın. Savaşa bizzat katılmış insanların duygularını, düşüncelerini, anılarını, kaybettikleri uzuvlarını, arkadaşlarının cesetlerini taşıyışlarını, on yedi, on sekiz yaşındaki çocukların çocuk olamayışlarını, bir yalana inanışlarını, ihanete uğrayışlarını, tek yaptıkları emirlere uymakken suçlanışlarını, yedikleri ve attıkları dayakları.. savaşta hayatını kaybedenlerin annelerinin ve eşlerinin korkuyla bekleyişlerini, bir mektup zarfının yolunu gözleyişlerini, kaybettiklerinin mezar taşı başında arkadaş edinişlerini.. ve daha nicesini okuyoruz bu kitapta. Anlatılan hiçbir şey kurgu değil ve bunu biliyor olmak kitabın okunuşunu ağırlaştırıyor.
Savaş edebiyatı okumayı seviyorum çünkü ancak bu şekilde bir nebze anlamaya çalışabiliriz savaş aslında neymiş, bize söylenenlere ne kadar benziyormuş. Çinko Çocuklar şahitlik etmemize imkan sağladıkları bakımından oldukça değerli bir eser. Naçizane tavsiyem okuyun, okutun.
Reklam