Kolektif ten bireye: aşk yaratma güdüsüdür!Felsefe
Yunanlılar sokrates ile birlikte ilk defa bireysel bir bakış icat ettiler. Bu bin yılın buluşuyla yunanlılar kendilerini ilk defa fark ettiler ve kendi içlerine baktıkları anda şunu gördüler: Aşk, sevgi.
Eros'un yaratıcı güç olduğunu platon söylüyor.
Sappho ise yunanlıların kendilerine döndüklerinde ilk ne gördüklerinin mükemmel kanıtıdır. Yunan insanı doğaldır.
Reklam
Esriklik iman.Felsefe
Anselmus imana bir de aklın eşlik etmesi gerektiğini ve ancak onunla temelleneceğini söylüyordu. Ancak şurayı kaçırmıştı ;
İman kişinin kendi hakikatidir. Akılla kavranan iman ise nesnel olur dolayısıyla kişide bir iman olmaktan çıkıp bir diğer kişide de olan hakikate dönüşür.
İman akılla kavranamaz. Kierkegaard bunu yıllar sonra fark etmiş ve ruhu en derin kavrayan filozof şu örneği vermişti:
İbrahim düşünmeye başlasaydı tanrının neden oğlunu istediğine dair, onu kurban etmek için bıçağa dokunur muydu?
Hala ontolojik bir kanıt arayan var mı?
Delilik neden bilgeliğe yakındır?Felsefe
Sıradanlığın dünyası, kendi deneyimlerini hakikat ilan etmekten asla utanmaz, sıkılmaz. Kendi hakikatinin yalnızca kendinin olduğu bilinci yoktur onda; dil herşeye işaret edebilir, bu ortaklık bilinci ,dilin farklı farklı şeylere aynı kelimeyle hitap etmesi gibi bir önyargıyla bağlantılıdır. Bir kalem deneyimleyen için hakikattir. Yanında ki dostuna 'bu nedir?' diye sorduğunda "kalem" cevabını alması onun bu hakikati paylaştığını, belkide herksin aynı deneyimlediği varlık dünyası olduğu varsayımını yaratır. Sıradan insanların birbirinden ayrılmayacak kadar sığ iç dünyaları işte bu günkü "kitlesel gerçekleri" oluşturur. Her bu kitlesel gerçeklerden farklı deneyimlere sahip olan sanatçılar, gerçekliğin farklı kavranabileneceğini göstermeye çalışan filozoflar her zaman "Deli" damgasıyla damgalanır. Halk delilerin onların görmedikleri şeyleri gördüklerinin farkındadır. Yukarıda ki azınlık grubunu da öyle benimser;
"Sanki gerçekliğin üzerine yeni bir elbise dikiyor da
Kendi kurduğu hayalde yaşıyor " diye düşünür. Oysa ki onlar, sıradanlığın dünyasının sığ ve yanlış olduğunu gösterirler sadece.
İnsanların arasındaFelsefe
Öfke ve nefret yaşamsal şeylerdir ancak sürdürülmeleri zararlı ve yanlıştır. Zira bir insana karşı duyulan bu hisler geldiğinde kişi şunu düşünmeli:
Beni bu güne ne getirdiyse ve ben bu harekete öfke duyuyorsam, onu da bir şeyler bu güne getirdi ve o da bu hareketi zorunlu olarak yaptı, aynı benim zorunlu olarak bu tepkiyi vermem gibi.
İşte tüketen hislerden sıyrılmanın reçetesi!
Ancak bu demek değildir ki İsa vari bir sevgi duyalım her şeye; eğer bu duygulanışı bize yaşatan biri var ise ondan uzaklaşmalı. Spinoza, "yargılamamalı kızmamalı anlamalı"der, doğru ama ondan önce ki öğüdü "Kendini sakın!" dır.
Dikkat edin kendinize!