phoebo
@Phoebo
Obliviate!
Üniversite
171 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
Ben okudum siz okumayınEdebiyat
Bomboş bir kitap. Cidden ne anlatmaya çalıştığını yazar da bilmiyormuş anlaşılan. Kitabın reklamını Distimi üzerinden yapıp, içeriğinde tamamen başka bozukluklardan bahsetmesi, terapistle olan konuşmaların bir bağlamdan kopuk olması, bir yerden sonra sadece "Yazardan Bazı Konular Üzerine Düşünceler" şeklinde bir bölüm olması vs. kitabın genel manada bir konu bütünlüğünden yoksun oluşuna bağlanıyor. Kısa bir kitap ama buna rağmen bütünlüksüz. Terapistin de de diyaloglarını doğru bulmadım açıkçası. Genel olarak hiç beğenmedim, tamamen şişirilmiş bir kitap.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bir hayvanseverin okurken tebessüm edeceği çok tatlı bir kitap. Bu kitabı bir kampanya sayesinde "İyi bari pati falan diyor, bunu alayım." düşüncesiyle aldım ve okurken de iyi ki almışım dedim. Hayvanların ve insanların arada bir bağ kurduktan sonra ne kadar güzel dost olduklarını değerli insanların cümleleriyle okumak oldukça güzel bir deneyimdi.
En başta da dediğim gibi okurken sık sık tebessüm ettim ama bazen de onlardan uzakta kaldığım canım kedilerimi (Dobby, Pasty, Pısırık, Catrin...) hatırlattığı için de gözlerimden birkaç damla yaş süzülmesine engel olamadım. "Güzel kızım, seni kim aldıysa, umarım masmavi gözlü kedileri hoş tutan biridir." cümlesini okuyunca ise bir dileğin cümlelere ancak bu kadar güzel aktarılabileceğini düşündüm. Özellikle Sevin Okyay'ın ağzından sahip olduğu kedilerle ilgili bölümü okumayı çok sevdim, kendisine Harry Potter kitaplarının çevirmeni olması sebebiyle de bir yakınlık/sıcaklık hissederken birbirine tıpatıp benzeyen iki kediye Fred ve George adını koyduklarını okumak da çok tatlı bir sürpriz oldu benim için.
Hiçbir beklentim olmadan başladığım bu kitabı iyi ki okudum diyorum şimdi ise. O sıcak ve samimi insan-hayvan dostluklarını okumak sık sık içimi kaplayan karanlığa biraz ışık oldu ve hasretlerini çektiğim canım dostlarımın özlemlerini bir nebze dindirdi. Herkese tavsiye ederim.
Adınla Çağır Beni. Öncesinde filmini izleyip daha sonra karakterleri derinlemesine anlamak isteğimden ötürü kitabını da okudum... ve belki de eskilerde kalmış bir arkadaşlığın anısına, "Hayatlarımızın böyle ilerlemesinin en sağlıklısı olduğunu düşünsem de seni hala hatırlıyorum ve özlüyorum." demek için.
Her sayfada sıcak İtalya sokaklarında hissettiren bu kitabı okurken çoğunlukla yüreğimde bir sıcaklık hissettim. Elio'nun muhteşem hayatına imrendim, anlatılan yerlerin masalsılığıyla büyülendim. Elio'nun hayalet yerlerden bahsederkenki kısımlarda ise oldukça duygulandım, bunun sebeplerinden en büyüğü kaçmakta olduğum bir şehri kendi içimde 'hayalet şehir' diye adlandırmamdı. Ya da zamanın acımasızlığı ve bugün yanımızda olup yarın şu veya bu sebeple bir daha hiç görmeyeceğimiz insanlarla ilgili cümlelerdi belki de.
Ancak yine de Elio'nun düşüncelerinin çoğu zaman bir kısır döngüye girmesi ara ara sıkmadı desem yalan olur. Ya da bazen "İçinde bu kadar büyüteceğine git konuş be çocuk!" da demişimdir. Çoğunlukla da Oliver'ın bu düşüncelere değmeyen biri olduğunu düşündüm, tabii film yüzünden biraz yanlı bir bakış açısına sahiptim. Sonunun farklı olmasını ise sevdim, en azından Oliver'ı da daha gerçekçi yaptı kitap bu sayede gözümde.
Genel manada bakınca sevdiğim bir kitap oldu ancak duygusal olmadan da hakkında bir şeyler karalayabileceğimi sanmıyorum, kitabın bendeki anıları nedeniyle. Ve başkalarına da tavsiye ederim, güzel ama bir nedenle paralel olan ya da komaya girmiş hayatları daha iyi anlayabilmek için.
Not: Masumiyet Müzesi'ni okuyalı yıllar oluyor, o yüzden yanılıyor olabilirim. Ancak bu kitap okurken bana Masumiyet Müzesi'ni çok fazla hatırlattı. Özellikle de içsel monologlar. Bunu da buraya not düşmek istedim.
Sevgili Werther'in hikayesine biraz aşina olduğum için hayatımın bu döneminde benzer şeyler hissettiğim bu karakteri okumak ve bir yazarın bu ruh halini nasıl yansıtıp da zamanında kitleleri o kadar etkileyebildiğini görmek istedim ve okumaya başladım Genç Werther'in Acıları'nı.
Okuyan insanın kendinden bir şeyler bulabileceği ve sayfa sayısının fazla olmamasından dolayı kısa sürede okunabilecek güzel bir kitap. Werther'in ilk başta dolu dolu olan yaşam isteğinin güzel Lotte'ye kapıldıktan sonraki ümitsizliğe dönüşümü çok güzel verilmiş ve biz bu dönüşümü Werther'in bir arkadaşına yazdığı mektuplar aracılığıyla öğreniyoruz.
Ama beni en çok etkileyen kısım kitabın özellikle son 30 sayfası oldu. Çok etkileyici bir üslupla yazılmış bu kısmı okurken kitabı bırakamadım ve Werther'in hazin sonu üzerimde büyük etki bıraktı.
Herkese tavsiye edebileceğim bir kitap.
Kitabın ortalarına geldiğimde düşündüğüm şey kitabın, kapağıyla ne kadar uyumlu olduğuydu. Stefan Zweig'i çok okuduğum söylenemez, birkaç yıl önce Satranç'ı okumuştum, okuduğum ikinci kitabı da Ay Işığı Sokağı oldu. Yazarın dilinin çok akıcı ve olayları anlatış biçiminin merak uyandırıcı ve iyi olduğunu söyleyebilirim.
İçinde beş kısa öykünün bulunduğu bu ince kitapta yazarın öykücülük konusunda ne kadar yetenekli olduğunu görebilirsiniz. O açıdan hoşuma gitti. Kurgusunu diğer kitaplarıyla karşılaştıramıyorum ancak yazarın başka kitaplarından da okumaya heveslendirdiğini söyleyebilirim. Ve merak edenlere de tavsiye ederim.
