Figen
@Phoenix___
Evi Nepal’de kalmış Slovakyalı salyangozdur ruhum..
Sosyal Bilgiler Öğretmeni
Wan
113 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Şöyle bir cümleye denk geldim."sakın kendinizi geliştirip algı kapılarınızı sonuna kadar zorlamayın. Zira frekansınız yükseldikçe, o eski ve sığ 'cehalet mutluluktur' deyimi, bir temenniden ziyade kaçırılmış bir fırsat gibi yankılanmaya başlıyor." Hakikaten de böyle.
Hastalıklı bir toplumda yüksek bir farkındalığa, camdan bir kalbe ve keskin bir duyarlılığa sahip olmak; her gürültüyü çığlık, her adaletsizliği kişisel bir yara gibi hissetmektir. Bu durum, ruhun kendi kendini yediği sessiz bir kanserdir. Her şeyi gören gözlerin yorgunluğu, hiçbir şeyi fark etmeyenlerin huzuruyla asla takas edilemez; ama bazen bilmek, en ağır prangadır ve gerçekten de dünya hassas kalpler için cehennemdir.
Ey Mutsuzlar!
Kardeşlerinizi boğazlıyorlar, göz yumuyorsunuz.
Çığlıklar duyuluyor ama siz susuyorsunuz.
Aramızda dolaşıp kurbanını seçiyor zorbanın teki, sessiz kalırsak bize dokunmaz diyorsunuz.
Ne tuhaf yer burası, sizler nasıl insanlarsınız!
Haksızlık varsa bir yerde eğer, ayaklanmalı insan.
Ayaklanma olmuyorsa batsın o şehir yerin dibine.
Yansın bitsin, kül olsun karanlıklar basmadan.
Bertolt Brecht
Bugün saksıda solmaya yüz tutmuş çiçeklerimin arasında ölüme inatla direnen tek bir papatya tanesi olduğunu fark ettim. Akla Japon felsefesi olan Wabi-Sabi sanatını getiriyor. Kusurlu ve geçici olanın içindeki güzelliği bulmak. Aynı zamanda modern dünyanın "mükemmeliyetçilik" Kavramına da sakin ve derin bir başkaldırı gibi..
Yıkıntılarımı sessiz bir çığlığa değil, bilge bir direnişe dönüştürdüğüm bir yıldı. 2025: benim sessiz destanım :)
Bugün oturdum ölümü düşündüm
Bir darağacında ya da yolda yürürken,
Bugün oturdum ölümü düşündüm
Yirmi yaşlarında ve hayat bu kadar güzel(!) ken..