Evet; şiir ..Şiir
madem ki kalbimiz göğsümüzde dölek durmuyor
dölek durmuyor gözlerimiz senin karşında
çıkarabilirsin onları kafeslerinden
yapabilirsin bunu pekala…olmaz sana zerre kinim
sen allah büyük olduğu için güzelsin benazir
ben allah güzel olduğu için çirkinim
şimdi bu bağ yolunda benazir
yolumdan çekilse dünya…
çekilse kaygıdan yaratılmış ilahlar
sırtımı berrak bir yaşanmışlığa dayasam
sırtımı ve sırtımın sırrını
ne ferah bir gök olsa
ve ciğerlerimde nefesinden damıtılmış bir cennet ırmağı
bunlar hep olmuş hep olağan hep olacak şeylerdir
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
....
durup beklemenin durup beklemekle devam ettiği günler
uyanınca da süren rüyalardan geldim ben buraya
diyelim fesleğen vardı
durup fesleğen çalıştım buralarda
diyelim fesleğen çalışmış kadar yoruldum ben dünyada
bil dedim
ilk kez ekmek ve gül geçecek yanımızdan
ilk kez ekmek ve gül geçecek adımızda
yalvarırım beni dünyaya bulaştırma
...
Canım Borges'i Okumalısınız
Birşey benim için Zahir olduğunda, bıkmadan, usanmadan sadece ona bakarım. Zahir, rüyamın ortasında belirdi, rüya artık onun rüyasıdır. Onu gördüğüm anda dünya sessizliğe gömüldü, artık tek gerçek odur. Zahir, benim olacaktı. Zahir, bir fikirdi , sonra varlığımın kendisi oldu. Önce gözlerim onun yüzüne kitlendi, sonra düşüncelerim, sonra kalbim hepsi Zahir'e kilitliydi. dünyanın geri kalanıysa bir bulanıklıktı. Zahir, bir nesne değil, içimde yankılanan bir ses gibiydi, bellekten çıkmayan bir gölge gibiydi. Her uykuya daldığımda, zihnim onu çağırıyor, tekrar tekrar gözlerimdeydi. Onu düşünmediğim her saniye, zihnimin bir başka yerinde gizlice çoğalıyordu. Zahir'i düşünmek, artık düşünmek değildi, düşüncenin ta kendisiydi. Bütün dünya bir zamanlar içimdeydi, ama şimdi tek bir nokta -Zahir- kalmıştı. Zahir, beynimin içinde konuştu; sessiz çığlıklarla her hücremi sardı. Şimdiye kadar gördüğüm her portre, her manzara Zahir'e geri dönüyordu. Herşeyin anlamı sönüp giderken, Zahir'in anlamı büyüyordu. Artık hiçbir şeyin anlamı kalmadı; tek anlamsal merkez Zahir'di. Şimdi yalnızca Zahir var, geçmiş bile onun gölgesinde eridi. Zihnimin duvarlarında tek bir isim yankılanıyordu; ZAHİR. Ona bakmak, nefes almak gibiydi, durduğum anda yok olacaktım. Ona susamıştım, onsuz nefes almayı unuttum. Zahir'e bakınca kendi düşüncelerim bile bana yabancı görünüyordu, zihnim bir labirent oldu, her yol onun adını fısıldıyordu. Zihnimin yolları kapanırken, herşey onun gölgesine sığındı. Bana bakmıyordu ama ben onun bakışının içindeydim. Zahir'e direnmek, yalnızca ona teslimiyetin başka biçimiydi. Gerçeklik, Zahir'den ibaret olacak şekilde yeniden yazıldı. İnancım kalmadı, çünkü Zahir herşeyi biliyordu. İnsanlar konuşurken kelimeleri değil, aralardaki sessizlikte Zahir'i duyuyordum. Dil, onun
