Hoppipolla
@Pierrow
Ben İsanın ellerini çivileyen çekiç kadar günahkarım,Tanrı bunu affeder.
38 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Reklam
İçimi yakıyor o çılgın arzu,
yaşayan bir kadına duyduğum,
ruhu ve teniyle, sarılıp
utanmadan sarsabileceğim, bağlayıp
gövdemi sarsılan gövdesine
ama sonra, daha sakin günlerde,
yanında durabileceğim tatlılıkla, artık
tensel bir düşünce olmadan, seyretmek için
tatlı çocuk yüzünü,
saf, bir acıya gömülmüş gibi
ve dinlemek için hafif sesinin
benimle ağır ağır konuştuğunu, düşteki gibi ...
Pencere çerçevesinin üst kısmında bir damlacık beliriyor, onu bin sönük ışıltıya bölen gökyüzüne doğru titreşiyor, sonra büyüyor ve sendeliyor, düştü düşecek, ama düşmüyor, henüz düşmüyor. Bütün tırnaklarıyla oraya tutunuyor, düşmek istemiyor ve bir yandan göbeği büyürken dişlerini oraya geçirdiği görülüyor, o artık görkemli bir şekilde sarkan koca bir damla, derken birden, şıp ve işte düşüyor, parçalanıyor ve sonrası, hiçlik, mermerin üzerinde bir kayganlık.
Sevgilim, seni senin için sevmiyorum, benim için de, ne de ikimiz için, seni seviyorum, çünkü kanım sana tutulmaya iteliyor beni, seni seviyorum, çünkü benim değilsin, çünkü öte yakadasın, başka bir yerden beni çağırıyorsun, atla diyorsun, tut, bul beni, ulaşamam ben, atlayamam, çünkü sahiplenme duygusunun derinlerine inersen sen bende değilsin ki, sana ulaşamıyorum, bedenini aşıp geçemiyorum, gülüşünün ötesi neresi, bazı saatler var ki beni seviyor olman sarsıyor beni, şaşkınım (sevmek fiilini ne de kolay türden kullanıyorsun, yemeklere çarşafların üstüne, otobüslere saldığın hava ve tat berbat), bana olan sevgin altüst ediyor beni, çünkü bana köprü olmuyorsun, Wright olsun, Le Corbusier olsun, asla tek taraftan karaya bağlı bir köprü yapamayacaklar; böyle serçe gözlerinle bakma bana kuş kafa, senin için aşk basit bir iş, bir işlem, sen benden önce iyileşeceksin hem, her ne kadar benim seni sevdiğimden daha da çok seviyor olsan da beni, böyle.
Reklam