Pınar
@Pinaak
dein Bewusstsein berührt meines
Öğretmen
Aydın
70 okur puanı
Eylül 2021 tarihinde katıldı
You are not alone1000Kitap
bu yaşıma kadar alex schulman ile yolum nasıl kesişmedi hayret ediyorum. demek ki bu zamanda olması gerekiyormuş.
incelemeye nereden başlayacağımı bilmiyorum. kitap beni biraz ezmiş geçmiş olabilir. trende 3 farklı hikaye okuyacağız ve bir şekilde kader bir araya getirecek sanıyordum. ama bana biraz sürpriz oldu.
çocuklar her zaman ebeveynlerinin cezasını çeker. anne baba olmanın çocukların hayatlarını nasıl etkilediği, yetişkin olsak bile bazı şeyleri nasıl aşamadığımızı, geçmişe takılı kalmanın bize faydası olmadığını, harekete geçmek için geç kalmamak gerektiğini, arada sırada kendimize yalnız olmadığımızı hissettirmeyi düşündürdü bu kitap. tren yolculuk ettikçe biz de zamanda yolculuk ettik. sürekli ileri geri gittik ama kafa karıştıran cinsten değil. bazı sorular oluşuyor kafada ama ileriki sayfalarda da cevaplarını buluyoruz. ilk sayfayı okur okumaz bu yazarın diğer kitaplarını da okuyacağım dedim. okumam lazım yani! harriet, elimden gelseydi çok daha sevgi dolu güzel bir çocukluk geçirmeni ve öyle anne olmanı isterdim. ve bunu senin gibi olan tüm çocuklar için yapardım.
Reklam
Kim Bilir Belki Yolumuz Tekrar Kesişir1000Kitap
Sonunda şu meşhur “Semerkant”ı ben de okudum ve ne yalan söyleyim biraz hayal kırıklığı oldu diyebilirim. Arkadaşımın tavsiyesi şuydu “Fedailerin Kalesi Alamut” okuduktan hemen sonra okumalıymışım ama iyi ki öyle yapmadım yoksa kitabı ilk bölümde yarım bırakırdım. Bu tarz kitapların hiçbiri Alamut seviyesinde olamaz çünkü.
Neyse gelelim biz Semerkant’ımıza. Yazar bir Arap olduğu için midir bilemem ciddi şekilde Selçuklular yani Türkler karşıtı bir görüşü gözümüze sokuyor. Hak veriyorum diyebilirim bizim tarihimizde de Araplara pek sempatik yaklaşmıyoruz sonuçta. Olur da daha önce Melikşah ve Nizamülmülk hakkında hiçbir şey bilmiyor olsaydım bu kitaptan sonra Türkler hakkında negatif bir görüşüm olurdu.
Kitabın ilk bölümü Ömer Hayyam’a odaklanıyor. Ben tabii ki Cihan ile olan ilişkisine ayrı bir dikkat çektim, aşk varsa beni en çok o çekiyor :)
Hayyam’ın rubailerinden ne kadarı günümüze ulaştı, bunlardan ne kadarı uydurulmamış, hangileri gerçekten ona ait… Hayyam’ın döneminde bile ona ait olmayan yazılar onun olduğu iddia ediliyor. Kim bilir bizim dönemimize ne kadarı ulaştı?
İkinci bölümde daha çok siyasi tarihten, Melikşah, Terken Hatun, Nizamülmülk arasındaki anlaşmazlıklar ve rekabet ön planda. Bunu fırsata çeviren Hasan Sabbah. Olayların dışında kalıp kendi halinde yaşamaya çalışan Ömer Hayyam… İkinci bölüm en sevdiğim bölümdü nefes nefese okudum diyebilirim.
Üçüncü ve dördüncü bölüm de Hayyam’ın “Yazma” adı verilen rubailerinin olduğu kitabı bulmak için İran’a yola çıkan ve reform hareketleri içinde hayatta kalmaya çalışan bir Amerikalı: Benjamin O. Lesage. Ailesi Ömer Hayyam hayranı olduğu için ona Omar adını da vermişler.
Bir anda kitap baştaki olaylardan uzaklaşmış ve yakın geçmişe odaklanıyor. Ama biz bunu okumak istemiyoruz ki. Yazar bey ne yaptın??? Son
Yalnız mıyım? Yalnız mıyız?1000Kitap
Yıllar sonra Peyami Safa okudum ve kendime çok kızdım neden daha çok okumuyorum ki?
Bilmediğim kelimeler fazlaydı ama cümle bütününden de anlıyorsunuz zaten. Peyami Safa bu kitabında eşsiz ruh tahlilleriyle beni içine çekti zaten ben de günde belli bir süreyi bu iş için harcıyorum :)
Doğu- Batı, madde-mana, ruh-beden, idealizm-materyalizm… Aynı evde yaşıyoruz ama hepimizin ruhunda kendi fırtınası kopuyor.
Samim’in zihninde yarattığı, önsözünü bir intihardan sonra tamamlamayı düşündüğü ütopya ülkesi Simeranya birçok konuda bu dünyadan sıyrılıp orada yaşama isteği uyandırdı.
Sadece dünyaya yemek yemek için gelmiş Besim, her şeyi kendine dert edinen hastalanan Mefharet, annesine olan savaşı yüzünden kendine zarar veren Selmin, aklı ve zihni Paris’te olan Meral, çapkın ama erkek olduğu için her şey mübah olan Ferhat, çeyrek asır sonra her şeyin başladığı yerde kalbi duran Necile. Sizinle tanışmak güzeldi. Ama en çok Samim ile tanıştığım için keyifliyim. Bana kalırsa asıl yalnız olan sendin Samim. Kimse seni anlayacak seviyede değildi, kimse sende şüphe uyandırmayacak kadar dürüst ve zeki değildi. Meral senin aşkını hak etmiyordu, Necile’ye de sahip çıkamamıştın zaten…
-SPOILER İÇERİR-
.
.
.
.
.
Giovanni Drago sürgün yeri sayılan Bastiani Kalesi'ne yeni atanmış genç bir teğmendir. Seni okurken "gitme şuraya" diye defalarca söylendim. Ancak kaderinde orada olman varsa elbette bunun bir sebebi vardır. Seni orada bekleyen şeyin ne olduğu kitabın kapağında var ama bunun gerçek olup olmadığını düşündüm. Tatarlar gerçek mi? Yoksa bu askerlerin sığındığı zavallı bir umut mu? Bütün ömrümü hayali bir düşmanı bekleyerek geçirir miydim?
Drago başarılı bir kariyer planlaması için kaleye giderken ta gidiş yolunda içine sıkıntı düşer. Hava, gökyüzü, kalenin yolu, duvarları, rengi, soğuk. Neyse ki kısa zaman sonra tayin isteme hakkına sahip olabileceğini öğrenir. Erkenden gitse kariyeri için kötü bir imaj çizecek ama burası da kalınacak gibi bir yer değil. Kuzeye, çöle bakmakla geçen bir ömür. Ha geldi ha gelecek diyerek boş yere kaleyi koruyan askerler. Görünürde bir çöl var ama bir yandan da dedikodular. Bazıları ses, bazıları görüntü. Orada bir şeyler var belli ama ne?
Bu merak yüzünden şehir hayatını, ailesini, güzel kadınları, eğlenmeyi hiç olmazsa daha iyi bir kariyeri geride bıraktı Drago. Zamanla arkadaş edinip kaledeki günleri daha çekilir hale getirdi. 4 sene ardından tayin istemeye niyet ettiğinde aslında kandırıldığını öğrenir. Sırf genç bir teğmen rahat dursun diye. Yaptığı seçimin bedelini orada kalarak ödedi. Ne uğruna Teğmenim? Sahiden kuzeyden birileri geliyor mu?
Aradan yıllar geçer ve kuzeyde, Tatar Çölü'nde hareketlilik başlar ama artık teğmen eski teğmen midir? Rütbesi, yetkisi, sağlığı, beraber görev aldığı arkadaşları... Hiçbir şey eskisi gibi değilse Tatar Çölü de eskisi gibi olmayacak.
Kasım'da, kış ortasında odasına vuran baharı andıran güneş bir başka renkteydi bugün. Diğer hiçbir güne benzemiyor, elbette bir şeyler
İsteyip istemediğimi doğru dürüst bilmediğim, fakat neticesi aleyhime çıkarsa istemediğimi iddia ettiğim bu nevi söz ve fiillerimin daimi bir mesulünü bulmuştum: Buna içimdeki şeytan diyordum…
Başta aşk hikayesi gibi başlıyor. Sanırım dönüşümleri çok seven biri olduğumdan, kitabın başı ile sonu çok farklı olduğu için esere bayıldım.
Ömer benim gözümde çocuk gibi bir adam, zekasını çarçur eden, basiretsiz, iradesiz biri. Maciye’de duyduğu saf sevgiyi görmezden gelemem.
Gece yarısı denize açıldıkları bölümü nasıl unuturum? İnsan böyle sevilir mi diyor?
Başından beri Ömer ve çok kıymetlisi Macide’nin çok farklı oldukları aşikardı. Peki Macide’nin mektupta yazdıklarını Ömer okumamışken nasıl olur da aynı şeyleri düşünüp Bedri’ye anlatır? Ömer neden karısının üzerindeki tesirle kendini bir türlü değiştir(e)
medi?
Nihayetinde değişmesi gerektiğini anlasa da bunu bedeli ağır oldu. Macide dinlerken aklının almadığı şeyleri değil de ona mantıklı gelen, onu düşündüren birinin koluna sarıldı. Dirseğinin hemen üstüne. Artık gidecek bir yerin var. Şimdi değilse bile bir zaman sonra.
Reklam