Kulun hakikati, kalbi ve ruhudur.Kendisinden başka ilah bulunmayan Allah’ın gerçek ilahlığını kabul etmeden hiçbir Salah ve faydası olamaz.Çünkü ancak O’nun zikriyle huzura kavuşur ve ancak O’nu tanıyıp sevmekle sakinleşir.Kul O’na kavuşuncaya kadar bir çaba ve uğraş içindedir ve bir gün kesinlikle O’na kavuşacaktır.Kul O’na olan muhabbetini, ibadetini, korku ve umudunu O’na halis kılmadıkça kendisinin yararı asla gerçekleşemez.Şayet olmadan birtakım lezzetler ve sevinçler elde etse de onlar kesinlikle daimî olmayacaktır.Bilakis bir çeşitten diğerine bir şahıstan öbürüne geçerek, bazen bununla bazen şununla yararlanacak, neticede kendisinden faydalanıp yararlandığı o şeyler, acı veren zararlıların en büyük sebeplerinden olacaktır.