Pınar Emre
@Pinaremre
Çok sevdiğiniz bir yazar aslında çok büyük ihtimalle sizin zaten içinizde olan şeyi söylüyor. 2000
Bazen kendimi o kadar çok önemsiyorum ki sanki ben tek bir dünyayım. Bir de başka bir dünya var ve bir türlü iletişim kuramıyoruz zannediyorum. Sonra da "Ya bir dakika, ben evrenin bir parçası değil miyim?" diyorum kendimi zorlamak için. "Yani ben kum gibi bir şeyim, dünyada beni kimse tanımıyor ve bana bir şey olsa dünyanın akışı değişmeyecek" diyorum. Bu düşünce beni o kadar rahatlatıyor ki! 1998
Ziya Osman Saba'nın "Geçen Zaman" şiirini seviyorum. Bölük pörçük tutuyorum aklımda:
"...az yanımda kal çocukluğum... böyle uzaklaşmayın benden yaşadığım günler... açılın açılın tekrar, çocuk dizlerimdeki yaralar, hepiniz benimsiniz... bırakıp her şeyi nereye gidiyorum... neler geçmişti aklımdan, nedendi ağladığım, nedendi güldüğüm... Ahh nasıldı yaşamak?""
