pinkyyco
@Pinkyycoo
İlk kitabın gölgesinde, din ve mitoloji iç içe.
Serinin ilk kitabına göre daha sönük kalmış bir roman. Özellikle son sayfalara doğru sürükleyiciliğini kaybetmiş ilginç bir şekilde. Fantastik romanlarda genelde sona doğru heyecan artarken bu kitapta tam tersi olmuş. Dini içine harmanlaması pek hoşuma gitmese de çok sırıtmıyor romanda. Dini öğeler yanında dionysos gibi mitolojik öğeleri yer vermesi olayı dengelemiş ve kilisenin dağıttığı çocuk din hikayelerinden birisi olmasını engellemiş. Bütün o satirler, tek boynuzlu atlar, orman petileri at adamlar çok güzel detaylardı.
İlk kitap çok iyiydi ama bunun için aynı şeyi söyleyemeyeceğim :) üçüncü kitabı da okuyup genel bir yorum yapacağım bu seri için :))
Reklam
Keyifli, öğretici
7-10 yaş için gayet güzel çok sevimli / öğretici bir roman. Hayallerinin peşinden gitmenin önemi vurgulanmış. Ayrıca engelli arkadaşlarımıza karşı nasıl davranmamız gerektiği de çok güzel anlatılmış.
Yazarın kalemi çocukların benimseyeceği türde. Esprili ve eğlenceli. Gülten Dayıoğlu vakfı çocuk romanı ödülü aldığı için ismini duydum ve çocuk/ genç kitaplarına meraklı biri olduğum için aldım ( sayfamda bolca inceleme var çocuk kitaplarıyla ilgili :)) kısacası beğendim. Çocuk ruhuna ugun yazılmış, fazla detayla çocuğu sıkmayan ve aynı zamanda eğlenceli ve öğretici. Yazarın kalemi iyi. Anne, çocuk ve babanın ev içindeki doğal halleri çok başarılıydı. Kısacası bu yaş grubunda çocuğunuz varsa alıp okutun derim :)
Masalsı ve üzmeden öğretici
8-10 yaş için çok güzel bir kitap. Ödül almış ancak bir roman değeri taşımıyor. Daha çok hikaye denebilir. Keloğlan masalları gibi .. çocukken uzun hikaye kitaplarımız olurdu ilkokulda, onların biraz daha uzununu düşünün. David Almond’u okuduktan sonra masal kitabı gibi geldi resmen :d küçük bir yaş grubuna hitap etmesine karşın çok fazla tasvir ve doğa betimlemesi, çocukların anlamayacağı kelimeler var . 8 yaşında bir çocuğun okurken sıkılacağını hissettim. Ben okurken keyif aldım, yaban ördeği olasım geldi resmen :)) ama çocuklar okuyabilir mi bilmiyorum. Sıkılabilirler.
Kuşun gözünden dünya tasviri çok güzeldi. Bir çocuğa (eğer sıkılmadan okursa) iklim değişikliği, mülteciler, zengin fakir ülke ayırımı, açlık, kuzey ülkelerinin güney ülkelerini sömürmesi, doğayı tahrip etmenin hayvanlara verdiği zarar vb.. konular bu kadar doğal ve yormadan, psikolojisini bozmadan anlatılamazdı sanırım :) bu açıdan yazarı çocuk psikolojisine uygun yazan bir yazar olarak çok başarılı buldum. O küçük ördek gibi, okuyan çocuk da dünyayı öğreniyor kitapta.
Ömür Kurt’un okuduğum ilk kitabı. Ancak çocuk kitabı olduğundan yazarlığı ile ilgili bir kanıya varamadım. Biraz eli kalem tutan herkesin yazabileceği bir kitap yazmış. Cepheye Koşan At’ı da okuyacağım yazarlığını beğenip beğenmediğim
yorumunu o zaman yaparım :)
Şaşırtıcı ve karmaşık
Aslında çok efsane bir kitap olabilirmiş amaaaa o detaylar yok mu o detaylar… onlar insanı çok yoruyor. Her şeyden önce gerçekten yarışma kazanabilecek bir eser. O derin düşgücü, fantastik öğelerin çeşitliliği, karakterlerin hiç sapmayan, roman boyunca devam eden sabit kişilikleri... İlkGençlik romanı diye lanse edildi ama yetişkin edebiyat sınıfına daha çok giriyor. Sadece kadınlrın saray entrikaları için bile yetişkin sınıfına dahil edilebilir :) ve bu bildiğiniz kalın bir roman yani, çocuk işi değil. Uzun uzun betimlemeleri, insanı bayan tasvirleri ile fantastikten çok rus edebiyatı okuyormuş izlenimi verse de her şekilde sonuna kadar meraklandırmayı da başarıyor. Kısacası başarılı ve okunmaya değer bir roman. Kitabı anlatan tek bir cümle kurmak gerekirse ;
İnanılmaz yetenekleriniz olsa da hatta aynalardan geçiyor ve nesnelerin geçmişini okuyor dahi olsanız içine düştüğünüz dünyanın acımasızlığı herşeyinizi elinizden alabilir :) kimliğinizi de dahil.
Gaiman’ın en iyisi
Çoğumuz mezarlıklardan geçerken, yanından veya içinden, o atmosferin mezarlık kapısının dışındaki dünya atmosferinden farklı olduğunu hissederiz. Otlar farklı bir şekilde kıpırdar rüzgar bir değişik eser. Korkutucu değildir ama bize ait olmayan bir dünya vardır orada. Gaiman bu kitapta işte o dünyayı öyle başarılı bir şekilde tasvir etmiş ki, herkesin içinde bir yerlerde olan o görünmeyen hislere dokunmuş. Ölümü kutsamadan yaşamı kutsayarak bu derece romantik ve düşsel bir anlatım sanırım bu kitabı onun başyapıtı yapıyor
Kurgu mükemmel değil ama anlatım mükemmel. Ölülerle yaşayanlar arasındaki o ince ama aşılamaz çizgi muhteşem anlatılmış. Ayrıca insanlar o kadar kötü ve zalim ki, sanki bir çocuğu büyütmek için en güvenilir yer bir mezarlıkmış, onu emanet edeceğiniz en güvenilir insanlarsa ölülermiş gibi hissediyorsunuz. Kitabın sonunda Bod’un mezarlığa vedası ve önünde uzanan gerçek hayat her ne kadar yaşayan maceralar vaat etse de çocuk için endişelenmekten kendinizi alamıyorsunuz. Çünkü biliyorsunuz ki gittiği yer kötülüklerle dolu bir yer.
Gaiman severim ama bu okuduğum en iyi yazılmış eseriydi.