Piramit Tozu
@PiramitTozu
Devir o devir idi ki, insan oğlu henüz kendinden kaçmıyor, tahsil terbiye, meslek ve cemiyet icapları yanında meşgul olunacak, hizâya çağrılacak tasfiye edilecek bir iç tabiatı olduğunu da kabul ederek kendi kendisinin hâkimi ve mürebbîsi olmak îtiyâdını muhafaza ediyordu. Onun için de aynı insan oğlu kendine yakın olduğu ölçüde, mekânına ve çevresine de yakın ve muhabbetli idi. Henüz hayatını hârice nakletmemiş bulunduğundan, zevki, hazzı ve neşveyi de kendinden, muhîtinden uzaklarda aramıyor bilâkis kendinde ve çevresinde bulmaktan hoşlanıyor ve bu da onu doyuruyordu.
Reklam
"Namazdaki teslimiyet, kulun kendini inkâr etmesi veya nefyeylemesi değil; belki bindiği gemi batarken, ya da ateş hattında kurşunlar tepesinden yağarken dahi onu, rahatlıkla Hakk'ın huzurunda tutabilen hudutsuz kudretti."
O devirlerde herkes mutlaka kendi evinde doğar; bâzan da ölünceye kadar bu doğduğu evde yaşardı. Onun için de doğduğu ev, yaşadığı mahalle husûsî bir vatan, hayalinin ve hâtırasının beşikten mezara kadar îtinâ ile üstüne titrediği bir alâka ve râbıta merkezi olurdu.
O devirlerde herkes mutlaka kendi evinde doğar; bâzan da ölünceye kadar bu doğduğu evde yaşardı. Onun için de doğduğu ev, yaşadığı mahalle husûsî bir vatan, hayalinin ve hâtırasının beşikten mezara kadar îtinâ ile üstüne titrediği bir alâka ve râbıta merkezi olurdu.