zeyrek
@Pisagor
39 okur puanı
Ekim 2016 tarihinde katıldı
"Babam bir bahçıvandı. Şimdi bir bahçe."
"Babam bir bahçıvandı. Şimdi bir bahçe." diyerek başlıyor yazar romanına. Uzun zamandır kanser hastası olan ve ölümü beklenen babasının kendini bahçesine vererek daha uzun yıllar nasıl yaşadığını ama artık iyice yaşlandığında hastalığa nasıl yenik düştüğünü anlatıyor. Babasıyla yaşadıkları anılara, babasının mizahi yönüne, dönemin toplumsal, siyasi ve kültürel şartlarına da vurgular yaparken bir taraftan da yaşamın amacını, insana yaşama arzu ve hevesi veren şeyleri, ölümü, yas sürecini ve daha bir çok şeyi sorgulatiyor, sorguluyor.
Sevgiyi ifade etmenin ayıp sayıldığı toplumlarda, mesafeli babalarının özlemini çeken; babalarını anlattıkları hikayelerle, onlarla ettikleri üç beş kelam ile kahramanlastiran çocukları da anlatıyor.
Bir de ölüm ve ölümsüzlük üzerine yazdığı yazılarda bundan önce okuduğum Parfümün Dansı kitabında da değinilen bir konu var. Bitkilerin yeniden dirilmeyi biliyor oluşu, onları ölümsüzlük konusunda bir adım öne çıkarıyor diyor yazar. Ölüm konusunda bizden fazla şey biliyor olmalılar diyor. Belki de babası yaşattığı bahçeyle ölümsüzlüğe değil belki ama daha uzun yaşamaya açılan bir kapı bulmuştu kendine, kimbilir...
Yasının hüznünü çok derinden yaşamış yazar ve bu hüznü bizlerle de paylaşmış. Çok severek okudum. Çok içten ve samimi bir dille, gönülden bir yerden yazılmış son derece güzel bir kitaptı.
Reklam
ÜÇ CEPHE
Sanki her yaşam alanı bir cephe, her cephede bir savaş, herkes kendi savaşında bir savaşçı, bir kahraman, bir mağdur, bir galip, bir mağlup... Herkesin kendince silahları, yaralari ve acıları var. Yaşanan her olayın tüm cephelerde, tüm taraflarca birbirinden oldukça farklı etkileri ve arkaplanları var.
Kitapta üç ayrı kişiden dinlediğimiz hikayeler var. Her hikayenin birbiriyle kesişen ama aslında her zaman ana teması yalnızlık olan bir yanı var. İkinci Dünya Savaşı yaklaşırken o karmaşık siyasi ortamda yaşayan bu kişilerin birisi bir Burjuva beyefendisi, birisi bu adamın eşi, diğeri de ilk aşkı ama aynı zamanda bir hizmetçi. Herkes kendi hikayesini ve yaşadığı toplumu algılayış biçimini, yaşadığı duyguları, iniş çıkışları öyle güzel, derinlemesine ve öyle akıcı anlatmış ki okurken hem akıp gittiğini görüyor hem de nasıl da dolu dolu bir kitap diyorsunuz.
İnsanların iç dünyalarını ortaya koymaktaki başarısından dolayı yazar gerçekten övgüyü hak ediyor. İlk defa okudum bu yazarı ve tanıdığıma çok mutlu oldum.
Sándor Márai' den okuduğum bu ikinci kitap da en az birincisi kadar etkileyiciydi. Yazar, insan psikolojisi ve insan ilişkilerini gözlemleme konusunda çok çok başarılı. Her bir paragraf okuyucuyu derin düşüncelere düşürüyor.
41 yıldır bazı sebeplerle görüşmeyen iki yakın dostun tekrar bir araya gelişini ve bir hesaplasmayı konu ediniyor roman. Çok basit bir konu gibi görünüyor aslında ama her bir mimik, her bir cümle, insanların iç dünyalarındaki en ufak bir dalgalanma bile bu kitapta ele alınıyor. Henrik ve Konrad iki zıt karaktere sahip ama birbirini çok güzel tamamlayan bir dostluk kurarlar. Bu dostlukta bir taraf asker, diğer taraf sanatçı; bir taraf burjuva diğer taraf yoksul dengesizliği de 24 yıl sürecek dostluğa leke düşürmez. Ama yıllar içinde, iç dünyalarında onlardan gizli biriken bir takım hisler de onlarla birlikte büyür. Bu süreçte zıt karakterlerin oluşturduğu dostluğu, nadir bulunan benzer karakterlerin uyumu tehdit etmeye başlar. İşte bu noktada yaşanan bir ihanet midir, yoksa karşı konulamaz bir kader mi? Yıllarca süren iç hesaplaşmalar mumların ışığında sabaha kadar süren hesaplaşma sürecinde dış hesaplasmalara dönüşmeye niyetli olsa da gecenin sonunda soruların ve cevapların önemsizliği ve yaşananları olduğu gibi kabul etmenin en iyisi olduğu gerçeği ile başbaşa kalırlar.
Yazarın dostluğa, aşka, ihanete ve de her türlü insani iliskiye değinmeye çalıştığı bu romanı mutlaka okumalı, yazarı mutlaka tanımalısınız.
