Sultan Öztaş
@Pitiranne
Kitap aşığı bir öğretmenim. Evli ve bir çocuk annesiyim. Hem oğlumu hemde içimdeki hiç büyümeyen çocuğu kitapların büyüsüyle yetiştirmekteyim. Hayat kısa o yüzden çok sevin.
Eşini sevenler yeri gelir, aşkın yalnızca kaygılardan, hoşnutsuzluklardan ve çelişkilerden ibaret olduğunu görür. Herhangi bir müzikten tat alanlar yeri gelir, hiçbir şey alamaz. Ve yeri gelir, aynı şuanda olduğu gibi ülkemi artık anlayamıyorumdur. Bir ülke zihnimin her zaman kavrayacağı topraklar, gelenekler, malzemeler bütünü değildir. O tek başına bir varlıktır. Ve yeri gelir varlıklara karşı kör olduğumu keşfederim.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ruhun varoluşu düzensiz ve aralıklıdır. Aklınkiyse sürekli ya da hemen hemen diyelim. Analiz yetkilerim yetersiz. Ama ruh, eşyaları hesaba katmaz; bunların ardından görünen yüzü, onları birbirine bağlayan anlamı hesaba katar ve tam görürlükten tam körlüğe geçiş yapar.
Gece, akıl uyur ve bir şeyler basitçe var olur. Gerçekten önemli olanlar yeniden şekil alırve günün analizlerinin yıkıcılığından kurtulup hayatta kalır. İnsan, dağılan parçalarını yeniden toplayıp yeniden bir ağaç gibi sakin ve dingin hâle gelir. Gündüz, çift kavgaları gibidir ama gece olduğunda kavgalı olanlar aşkı yeniden bulur. Zira aşk bu söz rüzgarından daha büyüktür ve insan yeniden uyumakta olan çocuklarından, ekmeğinden ve oracıktı ne denli hassas, ince ve geçici hâlde uzanmış eşinin uyusundan sorumlu biçimde, yıldızların altında penceresinin önüne dirseklerini dayar. Aşk tartışılmaz. Vardır. Gece olsa da yeniden aşkı hak eden bir kaç gerçeklik bulsam! Ülkemdeki medeniyet insanın talihi, dostluğun tadı hakkında düşünebilmek için... Birkaç buyurgan hakikate hizmet etmeyi isteyebilmek için. Her şeye rağmen, belki, henüz ifade dahi edilemeyen...
