Alperen Bayraktar
@Plmcase
27 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Geri kalmışlığın sebebi aslında İslam’ın bireysel ve toplumsal sahadan çıkarılmış olması değil midir?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Machiavelli’nin ölümünden 5 yıl sonra yayınlanan bu eser; İtalya’da bulunan küçük krallık devletlerinde ki hükümdarlara, yönetmek için insan doğasına ve zamanın koşullarına uyan hangi araçları nasıl kullanmak gerektiği, yakın çevresine ve vatandaşlarına nasıl bir duruş sergileyip ülkesini uzun soluklu yönetebilmek adına günümüzde de kullanılabilecek öğütler verirken zaman zaman Osmanlı’nın yönetim anlayışına ve farklılıklarına dair dönemin hükümdarlarına bilgilendirmelerde bulunuyor.
Siyasette her zaman devlet çıkarlarını ve yönetimin devamlılığını önceleyen yazar bunun için “insanların her zaman kötü olduğu” varsayımına dayanarak olumlu insani özellikleri elinin tersiyle itip, iyi bir hükümdarın devleti korumak adına iyiliğe, dine ve insanlığa aykırı davranarak değişimin ona dikte ettirdiği istikamette yön değiştirmeye hazır olması gerektiğini savunuyor.
Aslan-Tilki dengesinde söze sadakat yerine kurnazlık hatta yalancılık, sevilmektense acımasız olup korkulmak, cömertlikten daha ziyade cimrilik, yerine göre sahtekarlık ve hilebazlık iyi bir yöneticide olması gereken özellikler olarak belirtilirken iyi özelliklere sahipmiş gibi gözükmenin o özelliklere sahip olmaktan daha yararlı olacağı düşüncesine yer veriliyor.
Kimilerince “Şeytanın Kitabı” olarak nitelenen kitap savunduğu düşünceler bağlamında okuyucuyu zaman zaman hayretler içinde bırakıp şok etkisi yaratıyor. Yöneticilik-liderlik alanlarına ilgi duyanların günümüzde de kullanılabilecek tavsiyeleri uygulamasalar bile bilgi sahibi olmak adına okunması gereken hatta kitabın birçok sayfasına notlar alınıp birçok satırı çizilerek bittikten sonra da zaman zaman hatırlanması gerektiğini düşünüyorum. Hacimli bir eser olmamasına rağmen okuyucuyu dişe dokunur, sade ve öz tespitleriyle kitabın yazıldığı XVI. yy’den
Yazar Cemil Meriç, Osmanlı son dönemi ve Cumhuriyet dönemi Türk Aydın tipolojisini değişen devlet yapısıyla birlikte gözler önüne seriyor. Tanzimatı milat olarak görüp, tam olarak tanımadığı halde Avrupa’ya-Batı’ya hayran olan dönemin aydınlarını, kendi insanından kopuk, değerlerinde bihaber, celladına aşık, Batı’nın her hastalığını ithale memur bir anonim şirket, bir bedbahtlar taifesi olarak tanımlıyor.
Her ne kadar dönemin aydınları isimde verilerek hedef tahtasına konulsa da bir dönem tahlili, bir sosyolojik çıkarım yapan Cemil Meriç, Batı’nın bize karşı kılıçla yapamadıklarını “İZM” leri kullanarak imanın yerine sahtelerini ikame edip Türkiye’yi medeni (!) Avrupa’nın bir parçası yapma safsatası devamlı gündemde tutularak aydınlarımız eliyle yapıldığının üstünde duruyor.
Yazarın sert üslubundan ve hışmından sadece Türk aydınları değil, aydınlarımızın duayen gördükleri Marx, LePay, Comte, Weber vb. önemli Avrupalı fikir adamları da nasibini alıyor.
Kitap, yazarın otobiyografisiyle başlayıp konularına göre ayrılan deneme yazılarından oluşuyor. Özellikle gözüyle ilgili yaşamış olduğu sağlık sorunları, maddi ve manevi buhranlar yazarın bu topraklar için, kendi insanı için dertlenmesine engel olmuyor. Dert sahibi Cemil Meriç Fildişi Kulesinden ( kendi tabiriyle ) düşman saflarına oklarını atıyor.
Avrupa’nın hegemonik düşüncesini Türkiye özelinde somutlaştırarak anlatan yazar kitabın son bölümlerinde esas konudan ayrıldığından dolayı kitabın sonları benim için yavan gecti. Ayrıca dipnot kullanılmadığı için sürekli kitabın sonunda ki kanaviçeye bakmak biraz yordu.
Bunlara rağmen son tahlilde Batılılaşma zihniyetine karşı olan yazar, bizi biz yapan değerleri, kendi benliğimizi, geçmişimizi inkar ederek Batı’ya has olan bize uymayacak, bize hastalık getirecek şeylerin
